دکتر حمزه رضایی
“پست اویزان” شخصیت هایی با الگوی خاص در عالَم سیاست هستند، که پیوسته و در همه زمان ها ومکان ها به حالت آماده باش به سر می برند و منتظر و مترصد لحظه ای هستند که حمله گازانبری خود را برای پُست آویزی شروع کنند و به خواسته خود برسند…
فکر نکنید این آدم های فرصت طلب شاخ و دم دارند، و یا به جادو و جنبل و اسطرلاب مجهزند.
اصلاًً و ابداً….
این حضرات مانند ما دو چشم و دو گوش و دو پا و دو دست دارند و اتفاقاً روی دو پا هم راه می روند و با همان زبانی که من و شما داریم هم حرف می زنند! تفاوت این حضرات با ما و شما در نحوه رفتار و کردارشان در تقابل با سیاست های کشوری و لشکری است.
خداوند متعال به این نخبگان این توانایی را داده است که در عالم منسوب به سیاست، مانند انتخابات و انتصابات از هر نوعی که باشد، خواه انتخابات مجلس باشد، انتخابات ریاست جمهوری باشد، انتصابات کانون و سندیکا و هر زهر مار دیگری که باشد، شاخک های حسی و حرکتی شان، به سرعت برق و باد به کار می افتد و جهت وزش باد موافق را به وقت معین تشخیص می دهد!!
به همین جهت تا زمانی که شاخک های مبارک این افراد، برخاستن آن باد شرطه حافظ شیراز را اعلام نکرده است معمولاً صمُ بکم نشسته اند و حرکتی نمی کنند! وزیدن آن باد شرطه معروف همان و شروع فعالیت حضرات هم همان…
از این به بعد دیگر چه بگویم که عکس ها و مطالب یادگاری و خاطرات قدیمی و چاکریت و مخلصیت طرف با آن کاندیدای پیروز است که مانند رگبار و نقل و نبات بر سر و روی همه می بارد…
و متعاقب این فعالیت عالمانه هم نشستن همان همای سعادت «پستآویزی» است که بر سر «پستاّویزان» دوران می نشیند، که صد البته نه تخصصی در آن پست دارند و نه هم دغدغه خدمت به کشور و ملت…
برای آنها همین بس که به پُستی آویزان شوند و بتوانند با خودروی دولتی در خط ویژه حرکت کنند!
والسلام نامه تمام…
