پوشاک زمستانی دور از جیب مردم
مریم غدیرپور
ورود به آخرین ماه پاییز، امسال فقط خبر از نزدیک شدن زمستان نمیدهد؛ نشانه ورود به دورهای از نگرانی جمعی است که در آن ناترازی گاز، احتمال خاموشی و پیشبینی سرمای بیشتر، زندگی روزمره خانوارها را هدف گرفته است.
توصیه دولت برای کاهش مصرف گرمایش و پوشیدن لباس گرم، در ظاهر نسخهای ساده و کمهزینه به نظر میرسد، اما در جامعهای که قدرت خرید لباس زمستانی به شدت افت کرده است، میتواند به نماد فاصله میان سیاستگذار و سفره مردم تبدیل شود.
اینکه رییسجمهور در دفتر کار خود کاپشن میپوشد و وسیله گرمایشی را محدود میکند، از منظر اخلاق فردی میتواند پیام همدلی و صرفهجویی داشته باشد؛ اما سیاست عمومی با رفتار شخصی اداره نمیشود.
خانوادهای که توان خرید کاپشن، کفش مناسب یا حتی سوخت و برق پایدار ندارد، با توصیه اخلاقی از سرما عبور نمیکند. کاهش محسوس خرید پوشاک زمستانی، آنگونه که رییس اتحادیه پوشاک اعلام کرده است، هشدار روشنی از کوچک شدن قدرت انتخاب مردم است.
باور به عدالت اقتضا دارد بار ناترازی بر دوش ضعیفترین اقشار نیفتد. صرفهجویی وقتی پذیرفتنی است که دولت پیش از مردم، ناکارآمدی شبکه انرژی، اتلاف منابع و هزینههای تحمیلشده بر خانوارها را مهار کند.
رکود در اوج فصل
امیدرضا شیرازی، رئیس اتحادیه صنف تولیدکنندگان و فروشندگان پوشاک تهران، در گفتوگو با عصر اقتصاد درباره وضعیت این روزهای بازار گفت: در حال حاضر بازار پوشاک در رکود است و تنها مقدار کمی در حوزه بچگانه فروش رونق داشته است.
امسال بهتر است همدل تر باشیم و دیوار مهربانی را گسترده تر کنیمدر همین راستا کسانی که لباس زمستانی استفاده نشده یا لباس نوی قابل استفاده دارند، آن را به افرادی بدهند که توان مالی خرید لباس گرم ندارند
او با اشاره به اینکه فصل سرما باید اوج فروش کاپشن و پالتو باشد، تصریح کرد: شرایط نشان میدهد امسال مردم تمایل چندانی به خرید پوشاک ندارند. یکی از مهمترین دلایل آن توان مالی پایین مردم است. به گفته او، تورم نقطهبهنقطه پوشاک و کفش در مهرماه به ۱۰۳.۷ درصد رسیده، اما همین گرانی، خریدار را از ویترین دور کرده است.
جیب خالی، انبار پر
شیرازی درباره اقشار متوسط افزود: افرادی که از نظر مالی در شرایط مطلوبی در جامعه قرار دارند در طول سال هر زمان که نیاز داشته باشند اقدام به خرید میکنند و شب عید اغلب اقشار متوسط جامعه اقدام به خرید پوشاک میکنند که امسال گویا آنها نیز تمایلی به خرید ندارند.
وی درباره اثر نرخ ارز خاطرنشان کرد: این نوسانات نرخ ارز موجب شده تولیدکنندگان در خرید مواد اولیه خود کمی تأمل کنند.
او گفت: در حال حاضر به ازای هر یک مغازه دو دستفروش در سطح شهر وجود دارد.وی همچنین درباره سرنوشت کالای فروشنرفته تأکید کرد: مغازهدار به ناچار آنها را با یک چهارم قیمت در اختیار دستفروشان میگذارد.
او راه برونرفت را حمایت دولت و ورود به بازارهای صادراتی میداند و تصریح کرد: باید مسئولین برای حذف آنها از بازارهای داخلی سازوکاری در نظر بگیرند.
زمستان سرد جیب مردم
رئیس اتحادیه پوشاک، درباره وضعیت بازار پوشاک در زمستان۱۴۰۵ گفت: امسال زمستان برای کسانی که منابع درآمدی شان زیر فشار تورم کوچک تر شده است، فقط فصل سرما نیست، بلکه فصل نگرانی و حذف نیازهای ضروری است. بسیاری از خانوارها میان تامین هزینه خوراک، اجاره خانه، درمان و پرداخت قبض ها گرفتار شده اند و خرید لباس گرم برای آنان به اولویت آخر تبدیل شده است.
وی افزود: قیمت لباس زمستانی طی ماه های گذشته افزایش پیدا کرده و بالا رفتن نرخ ارز، رشد هزینه واردات مواد اولیه، افزایش دستمزد و هزینه حمل ونقل، قیمت تمام شده تولید را بالا برده است، اما مسئله اصلی بازار فقط گرانی لباس نیست، بلکه کاهش قدرت خرید مردم است. وقتی درآمد خانوار با سرعت تورم افزایش پیدا نمی کند، حتی لباس ضروری هم به کالایی دور از دسترس تبدیل می شود.
بازار از سرما نمی لرزد، از جیب خالی می لرزد
شیرازی ادامه داد: از روی دیگر سکه، بازار پوشاک قرار دارد که از سرما نمی لرزد، بلکه از جیب خالی مردم می لرزد. فروشندگان با انباشت کالا، کاهش مراجعه مشتری و افت شدید تقاضا روبه رو هستند و این رکود به سادگی برطرف نمی شود. مردم قدرت خرید ندارند و بسیاری از آنان لباس های سال گذشته را تعمیر می کنند تا هزینه خرید تازه را به تعویق بیندازند.
وی توصیه کرد: امسال بهتر است همدل تر باشیم و دیوار مهربانی را گسترده تر کنیم. کسانی که لباس زمستانی استفاده نشده یا لباس نوی قابل استفاده دارند، آن را به افرادی بدهند که توان مالی خرید لباس گرم ندارند. این کار شاید مشکل اقتصاد را حل نکند، اما می تواند از رنج خانواده هایی کم کند که در سرمای زمستان میان نیاز و ناتوانی گرفتار شده اند.
رئیس اتحادیه پوشاک گفت: رئیس جمهور بهتر است در کنار پوشیدن کاپشن، فکری هم برای قدرت خرید مردم و توان آنان برای خرید کاپشن و لباس زمستانی داشته باشد.
کلام آخر
وضعیت بازار پوشاک در زمستان ۱۴۰۵ نشاندهنده عمق بحرانی است که این صنف با آن دستوپنج نرم میکند. رکود سنگین و کاهش قدرت خرید مردم، موجب شده بسیاری از واحدهای صنفی با انباشت کالا و افت شدید فروش مواجه شوند و در نهایت، تعطیلی دائم مغازهها را به تنها گزینه بقا تبدیل کنند.
این در حالی است که سایه سنگین فشارهای مالیاتی همچنان بر سر این صنفِ نیمهجان باقی مانده است. مغازهدارانی که فروش اندک آنان حتی هزینههای جاری را پوشش نمیدهد، اکنون در وحشتِ رسیدن فصل مالیاتی هستند.
پرسش اساسی این است که در شرایطی که چرخِ کسبوکار از کار افتاده و سرمایههای در گردش ناپدید شده است، دولت با کدام منطق اقتصادی انتظار پرداخت مالیات از درآمدی را دارد که محقق نشده است. تداوم این سیاست، تیر خلاص به بدنه صنف پوشاک خواهد بود.







