از کیلوی ما تا پتای آنها (طنز)

راضیه حسینی

دانشمندان می‌گویند: با این سرعت می‌توان در هر ثانیه ۲ هزار فیلم سینمایی با کیفیت ۴ k دانلود کرد.

به گفته محققان مؤسسه ملی فناوری اطلاعات و ارتباطات ژاپن (NICT) روش جدید انتقال داده انسان‌ها را یک گام دیگر به پخش برخط محتوای ۸ K نزدیک می‌کند و مهم‌تر اینکه با فناوری‌های فیبر نوری موجود سازگار است.

در حالی‌که ما مشغول سر و کله زدن با سرعت کیلو بیت هستیم، یک جای دیگر دنیا مفهوم سرعت اینترنت را جابه‌جا کرده‌اند. البته این اصلاً بد نیست.

در واقع فاصله ما با آنها آن‌قدر زیاد است که می‌توانیم با خیال راحت به رسیدن، اصلاً فکر هم نکنیم. باز اگر به سرعت «گیگ» رسیده بودند کمی ناراحت می‌شدیم. سرعت «گیبی» اذیت‌مان می‌کرد. در سرعت «ترا» کم‌کم بی‌حس می‌شدیم و دیگر «تبی» و «پتا» و بعد از آن برای‌مان دوزار ارزش نداشت.

ما حالا با آرامش پشت سیستم می‌نشینیم. یک چای قندپهلو برای خودمان می‌ریزیم. روی دکمه دانلود می‌زنیم. بعد از خوردن پنجامین چای و تمام شدن همه قندهای توی قندان بالاخره چشم‌مان به پایان دانلود روشن می‌شود.

اما احتمالاً این ژاپنی‌های بیچاره حتی فرصتی برای یک کلیک اشتباه هم ندارند. از این طرف روی دانلود کلیک می‌کنند و هنوز پلک نزده تمام می‌شود. اصلاً لذت صبر و ساختن حلوا از غوره را درک نمی‌کنند. حلوا همیشه آماده است و مثل هلو می‌رود توی گلو.

به نظرمان همان بهتر که ما این این سرعت‌ها نداریم. اگر داشتیم چطور مسئولان فرصت می‌کردند وسط دانلودهای سریع، تکذیبیه بفرستند؟ اصلاً همه چیز درهم و برهم می‌شد. تا تکذیبه قبلی را بنویسند، فیلم جدید دانلود می‌شد. تا می‌آمدند جدید را جمع کنند یک جای دیگر درز پیدا می‌کرد. اصلاً این سرعت وحشی و افسار گسیخته را چطور می‌خواستند صیانت کنند؟ هرچقد هم می‌دویدند به گرد پایش نمی‌رسیدند.

همان بهتر که دست ما نیست. حیف این سرعت که بخواهد مدام قطع شود و تو سری بخورد. حیف است بخواهد با فیلترشکن دق کند و افسردگی بگیرد.

اصلاً ما توقع زیادی نداریم. همین اینترنت درپیت را قطع نکنید، پتا، پیشکش‌تان.