دانه فلفل سیاه و خال مه رویان سیاه

راضیه حسینی

آمار صندوق بین‌المللی پول نشان می‌دهد ایران با نرخ بیکاری ۸.۹ درصدی در جایگاه ۱۷ جهان قرار گرفته و از ۶ کشور اروپایی نیز پایین‌تر است.»

این آمار نشان داده است که مثلاً فنلاند و ایتالیا در جدول نزدیک به ایران هستند و نرخ بیکاری مشابه کشور ما دارند، البته با یک تفاوت بسیار کوچک. در کشور ما افرادی شاغل به‌حساب می‌آیند که حقوق‌شان را نه‌تنها در کشورهای دیگر، بلکه در مملکت خودشان هم باید با چشم مسلح پیدا کرد.

افراد با این درآمد در کشورهای دیگر اصلاً شاغل به‌حساب نمی‌آیند و نهایتاً در لیست پول‌توجیبی بگیران قرار می‌گیرند. البته اصلاً از پول توی جیب‌شان راضی نیستند و مدام درخواست مبلغ بیشتری دارند.

آنها هرگز تصور نمی‌کنند در دنیا کشوری وجود دارد که با این مبلغ، کارگری را استخدام می‌کند و ساعت‌ها از او کار می‌کشد و سر آخر هم با کلی منت حقوق وی را واریز می‌کند. مطمئنیم این افراد پس از سفر به ایران دید متفاوتی نسبت به زندگی پیدا خواهند کرد. آنها هر روز صبح با اشتیاق از خواب بلند می‌شوند و مقابل آینه می‌ایستند.

لبخند می‌زنند و می‌گویند: «خوشحال باش. تو لااقل از ایرانی‌ها خوش‌شانس‌تری. پول‌توجیبی تو با حقوق اونا برابری می‌کنه. به زندگی لبخند بزن.» و این‌گونه می‌شود که ما ایرانی‌ها لااقل باعث دل‌خوشی ساکنان کشورهای دیگر می‌شویم.

و اما می‌رسیم به مسئلۀ بعدی. بسیاری از جوانان حاضر به کار با این درآمد نیستند، وگرنه آمار خیلی کمتر از این‌ها می‌شد. تصور کنید جوانی با حقوق زیر ده میلیون تومان شاغل به‌حساب بیاید. این فرد به‌سرعت از آمار بیکارها خارج می‌شود، ولی عملاً با زمان بیکاری خود توفیری نمی‌کند.

هر چه قبلاً نمی‌توانست بخرد الان هم نمی‌تواند، اضافه بر این‌که کلی قسط هم باید پرداخت کند و دیگر از زمان بیکاری و استراحت هم خبری نیست. خانواده هم انتظار دارند که باتوجه‌به رفتن در لیست شاغل‌ها، باید به‌سرعت سروسامان بگیرد و به لیست متأهل‌ها هم اضافه شود!

جوان ایرانی وقتی چنین چشم‌اندازی را می‌بیند ترجیح می‌دهد اصلا جزو آمار متقاضیان کار نباشد و عددی در محاسبات علمی آمار بیکاران به شمار نرود!

حالا باتوجه‌به این شرایط به نظرتان باز هم در لیست، نزدیک به فنلاند قرار داریم؟

به قول شاعر: «دانه فلفل سیاه و خال مهرویان سیاه/ هر دو جان سوزند اما این کجا و آن کجا»