راضیه حسینی
سخنگوی سازمان مدیریت بحران کشور: «گذراندن واحد درسی «آمادگی در برابر حوادث و سوانح» برای دانشجویان الزامی شد.»
به نظرمان درسی که دانشجویان باید بخوانند شامل موارد زیر می‌شود:
فصل اول: «تکنیک بی محلی به بحران» یا «قورباغه‌ات را نادیده بگیر»
چگونه به‌عنوان یک مسئول، وقتی می‌دانیم قرار است بحرانی به وجود بیاید، خونسردی خودمان را حفظ کنیم و به هر چیزی غیر از بحران فکر کنیم؟
فصل دوم: تکنیک حرکت روی خط بحران، بدون بحرانی شدن
به‌عنوان مسئول، چگونه از بحران بدون این‌که بحرانی شویم عبور کنیم؟ باید توجه کنید که در ابتدا لازم است از خبر بحران به وجود آمده، شوکه شوید و اصلاً انتظارش را نداشته باشد. مثلاً اگر سیل آمد، طوری رفتار کنید انگار در بیابانی‌ترین نقطه‌ی جهان، که آخرین بارش اش متعلق به قرن پیش بوده، زندگی می‌کنید و اصلاً از زمان پیدایش زمین تابه‌حال سیلی اتفاق نیفتاده بود.
اگر زلزله آمد باز هم تعجب کنید. آتش‌سوزی شد شاخ در بیاورید، برف آمد و همه‌ی راه‌ها بسته شد، می‌توانید آب‌قند هم بخورید و کمی احساس بی‌حالی کنید.
فصل سه: تکنیک عبور از بحران با موفقیت
چگونه به‌عنوان یک مسئول، موفقیت عبور از بحران را به نام خود کنیم؟
در این مرحله ابتدا لازم است بحران تمام شود. نگران نباشید. درهرصورت حوادث طبیعی خودبه‌خود تمام می‌شوند. یعنی اگر شما نخواهید هم آن‌ها بساط‌شان را جمع می‌کنند و می‌روند. آتش‌سوزی جنگل‌ها، با باران حل می‌شود، سیل و زلزله و برف و کولاک، قطع می‌شوند و زمین به آرامش پیش از بحران باز می‌گردد. در این شرایط باید هرچه زودتر تریبون را دست بگیرید و خودتان را هم قسمتی از طبیعت به‌حساب بیاورید. حتماً وعده‌های بازسازی و انجام عملیات عمرانی و این چیزها را در سخنرانی بگنجانید که مردم فکر کنند نه‌تنها بحران را مدیریت کرده‌اید، بلکه برای بعد از آن هم برنامه دارید.
فصل آخر: تا تنور داغ است بچسبانید
چگونه کاری کنیم مردم از ما متشکر شوند؟
تا مردم گرم بحران تمام شده هستند، آمار و ارقامی بیاورید مبنی بر این‌که خسارت و خرابی‌ها چقدر می‌توانست بدتر شود و اگر شما نبودید معلوم نبود چه بلایی سرشان می‌آمد. البته تواضع به خرج بدهید و از خودتان اسمی نیاورید، مثلاً بگویید «اگر دوستان‌مون در مدیریت بحران نبودند» یا اگر «تلاش شبانه‌روزی مدیران عزیزمون، البته به‌غیراز بنده‌ی کمترین، نبود…» و ازاین‌دست حرف‌ها.
خیال‌تان راحت. ابروباد و مه و خورشید و فلک زبان ندارند و نمی‌توانند بگویند کار اصلی را چه کسی انجام داده است.
