راضیه حسینی
فعلاً اینترنت بازگشایی نمیشود.
علی یزدیخواه، نماینده مجلس ضمن بیان اینکه اینترنت فعلاً بازگشایی نمیشود توضیح داده است که «با قطع اینترنت، کسبوکارهای مردم از جهت ارتباطات بانکی، خریدوفروش و بسیاری از سایتها همچنان در حال خدمترسانی هستند و مردم مشکل عمدهای ندارند» و ادامه داده است که آن دسته از افرادی که مسئولان احساس کردهاند نیاز به دسترسی به اینترنت بینالملل دارند این امتیاز را دریافت کردهاند.
آقای نماینده معتقد هستند که بیش از ۹۰ درصد نیازهای مردم در همین فضا برآورده میشود و اگر کسی مشکل دارد میتواند برود پیگیری کند!
اگر قدیم قانون این بود که امکاناتی، در حد یا حتی کمتر از حد معقول و معمول، برای مردم جامعه باید وجود داشته باشد و این موضوع ربطی به نیاز فرد یا گروهی ندارد، الان دیگر اینطور نیست. در حال حاضر معادله تغییر پیدا کرده است. پیشازاین مردم همگی حق داشتند به اینترنت جهانی متصل شوند، اما در حال حاضر هیچکس حق ندارد، مگر خلافش ثابت شود.
هیچکس احتیاج ندارد مگر اینکه با دلیل و مدرک مشخص کند که نیازمند ارتباط بینالمللی است، وگرنه حق ندارد از اوضاع شاکی شود، چون به قول جناب نماینده بیش از نود درصد ما هیچ مشکلی نداریم و بیخودی غر میزنیم!
فکر میکنید اگر این دیدگاه در مورد سایر امکانات و نیازهای مردم به کار برده شود چه میشود؟
بنا به این نظریه هیچکس احتیاج به خوردن مرغ و گوشت ندارد مگر اینکه خلافش ثابت شود. کلی از مردم نخوردهاند و نمردهاند، پس بیخودی غر میزنند، اگر کسی احتیاج دارد میتواند برود پیگیری کند، آزمایش بدهد، اگر جواب آزمایش نشان داد سوءتغذیه، آن هم به شکل حاد و در حد گرسنگان برخی کشورهای آفریقایی دارد، میتواند برود مجوز بگیرد و کمی گوشت بخورد!
یا هیچکس نیاز به خوردن لبنیات ندارد مگر اینکه استحکام استخوانهایش در حد یک شیرینی نخودچی پایین آمده باشد.
اگر با همین الگو بخواهیم زندگی کنیم میتوانیم بگوییم هیچکدام از ما به خوابیدن نیاز نداریم مگر اینکه از شدت بیخوابی مجبور شویم چوبکبریت بین پلکمان بگذاریم. ما هیچ نیازی به تنفس هوای پاک نداریم، مگر اینکه عکس ریههایمان را با یک بسته زغال برای منقل اشتباه بگیرند.
ما به معمولیترین امکانات زندگی، تا خلافش ثابت نشود، هیچ نیازی نداریم. هرچند نمیدانیم خلاف یک زندگی معمولی یعنی چه، و تا کجا ثابت شود قبول است؟
