به گفته «ایلیا اپیخین» مدیر منابع طبیعی جهانی در شرکت مشاوره «آرتور دی لیتل» (ADL)، ایالات متحده احتمالا در سهماهه نخست سال ۲۰۲۷ مجوز استخراج مواد معدنی از اعماق دریا را صادر میکند.
اپیخین به پلاتس گفت: با توجه به کاهش عیار مس، تمرکز جغرافیایی بالای کبالت و کمبود منابع جدید، جهان بیش از پیش به آنچه در بستر دریا وجود دارد، نگاه میکند.
«ما سه نوع اصلی را میشناسیم. سولفیدهای عظیم کف دریا غنی از مس، طلا، روی و نقره که برداشت آنها به دلیل قرارگیری در مرز صفحات تکتونیکی نزدیک به دریچههای هیدروترمال دشواریهایی دارد. پوستههای کبالت که روی دامنه کوههای دریایی قرار دارد نیز از استخراج بسیار چالشبرانگیزی برخوردار است.»
گرههای پلیمتالیک که حاوی ۲۸ نا ۳۰ درصد منگنز، یک درصد مس، یک درصد نیکل و بین ۰.۲ تا ۰.۷ درصد کبالت است از همه بیشتر یافت میشود و بیشتر از بقیه مورد مطالعه قرار گرفتهاست. این گرهها روی کف دریا قرار گرفته است و فقط نیاز به جمعآوری دارد و بر خلاف دو نوع منابع دیگر موجود در دریاها، نیازی به برش یا حفاری نیست.
این گرهها در عمق ۴۰۰۰ تا ۶۰۰۰ متری و با تراکم ۵ تا ۱۵ کیلوگرم بر مترمربع یافت میشوند. منطقه «کلاریون-کلیپرتون» در شمال اقیانوس آرام، غنیترین منطقه گرههای پلیمتالیک در جهان است.
اپیخین افزود: ما درباره منطقهای به وسعت ۴ میلیون کیلومترمربع در شمال اقیانوس آرام صحبت میکنیم که خارج از قلمرو و حاکمیت هر کشوری است و نزدیکترین کشورها ایالات متحده (هاوایی) و مکزیک هستند. برآورد میشود این منطقه تا ۳۰ میلیارد تن گره داشته باشد.
منطقه کلاریون–کلیپرتون از دهه ۱۹۶۰ مورد بررسی بوده، اما قیمت فلزات و میزان عرضه موجود انگیزه کافی برای توسعه این بخش ایجاد نمیکرد.
با این حال، جمعآوری گرهها همچنان میتواند به اکوسیستمها بویژه رسوبات آسیب بزند. اپیخین گفت: در روش جمعآوری انبوه، ماشین ۱۰ تنی شبیه جعبه روی بستر حرکت میکند و گره ها را همراه با رسوبات میمکد. از آنجا که رسوبات باید دوباره به دریا بازگردانده شود، پرسش اینجاست که با توجه به تغییر دمای رسوبات و جریانهای زیرآبی، تخلیه آنها در چه عمقی مناسب است؟
