راضیه حسینی
پزشکیان در همایش فرماندهان پلیس راهور: «باید به بحث آموزش درباره «نه به تصادف» توجه کرد.
بزرگ‌ترین مشکل ما همین ناتوانی در گفتن «نه» است. اصلاً به‌محض اینکه موقعیت تصادف می‌بینیم دست و پای‌مان شل می‌شود و نمی‌توانیم به خودمان نه بگوییم.
نمی‌دانیم چه مشکلی داریم؟ جاده و راه‌ها که همگی ایمن و مناسبند؛ بدون حتی یکی چاله. سرعت‌گیرها همگی استاندارد و بدون حتی میلیمتری کم‌وزیاد، طوری درست شده‌اند که فقط جلوی سرعت را بگیرند و با شبرنگ و تمامی علائم هم مشخص شده‌اند، نه اینکه برای گرفتن مچ رانندگان، هم‌رنگ با آسفالت باشند و به قاعدهٔ نصف دماوند ارتفاع داشته باشند که وقتی رانندۀ بدبخت به آنها رسید، طوری پرواز کند که روح برای دقایقی از بدنش خارج شود و دوباره برگردد.
ازاین‌گذشته خودروهای‌مان هم که همگی ده، بیست ستارۀ ایمنی دریافت کرده‌اند و اگر با تی‌رکس هم برخورد کنند، نهایتاً سپرشان کمی فرومی‌رود و با یک تقه درمی‌آید. اما تی‌رکس تبدیل به گوشت قیمه‌ای می‌شود.
در مورد موتور که اصلاً صحبتی نمی‌ماند. با فرهنگ‌سازی درست و موتورهای استاندارد، در سطح خیابان فقط شاهد موتورسواران کلاه ایمنی به سر هستیم. اصلاً هم خبری از موتورهای خسته، سرنشینان بی‌کلاه و پلیس‌هایی که این موضوع را نادیده می‌گیرند نیست. به‌هیچ‌وجه طوری نشده است که وقتی یک موتورسوار با کلاه ایمنی می‌بینیم برایش گل و شیرینی می‌بریم و برای این کار بزرگ از وی تشکر می‌کنیم.
باتوجه‌به مناسب‌بودن همۀ موارد، تنها چیزی که می‌ماند، توانایی ما در «نه» گفتن است. باید بر علاقه‌مان به تصادف غلبه کنیم. وقتی یک تیر برق یا درخت دیدیم نرویم بکوبیم بهش. از کنارش با آرامش بگذریم. وقتی یک تریلی دیدیم خودمان را کنترل کنیم و به سمت چرخ‌هایش متمایل نشویم. از همه مهم‌تر، وقتی یک پراید خواست به یک اتوبوس بزند، متوقفش کنیم و کمی با راننده صحبت کنیم. به او بگوییم درست است که پراید خیلی قوی است، ولی باید به راننده و مسافران اتوبوس هم فکر کند و آنها را برای داشتن حس «لذت تصادف» به خطر نیندازد!
به نظرمان باید از همین امروز در شبکه‌های اجتماعی فیلترشده، هشتگ «نه به تصادف» را ترند کنیم. مطمئنیم به‌زودی آمار تصادفات به صفر می‌رسد!
