راضیه حسینی
نمیدانیم چه اصراری است که بورس را بلاتکلیف نشان دهند؟ اتفاقاً مدتهاست تکلیف بورس کاملاً مشخص است و با شعار «بهسوی قرمزها و فراتر از آن» با سرعت در حرکت است! بلاتکلیفی زمانی اتفاق میافتد که لااقل یکسوم سال، و حتی کمتر از آن، بورس سبزپوش شود و مردم سود کنند.
بلاتکلیفی یعنی بورس، آخرین رشد و شکوفایی خود را به یاد بیاورد، نه اینکه گروه تفحص و جستجو راه بیفتد تا آخرین روز پر رونق بورسی پیدا شود.
به این خبر توجه کنید: «۹۷ درصد بورس در محدوده منفی در حال معامله است.» همین خود نشان میدهد که هیچ بلاتکلیفیای وجود ندارد. یعنی تا رسیدن به اوج، یکی دو قدم بیشتر نمانده است.
اگر آن سه درصد هم به محدودۀ منفی وارد شود یکی از تاریخیترین لحظات بورسی را خواهیم داشت. تکلیف بورس در واضحترین و روشنترین حالت ممکن، خودش را نشان میدهد. این رکورد باید در تاریخ ثبت شود.
شاید سالها بعد یکی از آیندگان صفحاتی از کتابی را ورق بزند و به دوران ما برسد. روزگار بورس را ببیند و کمی مکث کند. بعد از پدربزرگش بپرسد که «بورس یعنی چه؟ اصلاً چه بود که یکهو قرمز شد و رکورد زد؟ این رکورد خوب بود یا بد؟ به درد کشور خورد یا درد اضافه کرد؟»
پدربزرگ آهی بکشد و بگوید: «این بورس همون برادر نداشتۀ منه. همون عمویی که تو قصهها سهم بچههای منو بالا میکشه و نمیذاره هیچی نصیبشون بشه. هر چی داشتم و نداشتم بهش دادم و اونم همه رو به باد داد.»
نوه بپرسد: «چی شد که از بین رفت؟»
پدربزرگ بگوید: «دیگه به مرحلهای رسیده بود که باید یه چیزی دستی بهش میدادیم.»
نوه کتاب تاریخ را میبندد و به پولهایی فکر میکند که پدربزرگ میتوانست داشته باشد و سودهایی که ممکن بود از بورس نصیبش شود، ولی حالا فقط یک خاطره مانده و بس.
