خداحافظ منگی

راضیه حسینی

سرمدی واله، عضو هیأت رئیسه کمیسیون اجتماعی مجلس در گفتگو با انتخاب: «قانون عدم تغییر ساعت با هدف عدم سردرگمی مردم تصویب شد؛ ملت هم راضی‌اند؛ اگر مشکلی هست بخاطر تصمیم دولت برای تغییر ساعت کاری است.»

واقعاً پیش از تصویب این قانون مردم همگی سردرگم و گیج بودند. اصلاً  نمی‌دانستند این سردرگمی به چه علت است؟ هر روز صبح از خواب بیدار می‌شدند، به ساعت نگاه می‌کردند و متوجه نمی‌شدند چه زمانی است؟ به موقع سر هیچ قراری حاضر نمی‌شدند، چون همیشه سردرگم ساعت بودند. همیشه دیر می‌خوابیدند و دیر سر کار می‌رسیدند، چون ساعت‌ها گیج‌کننده بودند.

همه‌ی ساعت‌ها به صورت مرموزی با هم متحد شده بودند تا مردم را منگ کنند. کافی بود به عقربه‌های‌ تغییر کرده‌شان نگاه کنی، تا هیپنوتیزم شوی. پس از آن فقط سردرگمی بود که سراغت می‌آمد؛ در حدی که گاهی یادت نمی‌آمد از کجا آمده‌ای؟ کی و چگونه آمده‌ای، و اصلاً بهر چه؟

اما با تصویب طرح عدم تغییر ساعت، دیگر این اتفاق‌ها نمی‌افتد. وقتی صدای گنجشک‌ها را می‌شنوی که قبل از چهار صبح آواز می‌خوانند، به خودت می‌گویی: «این درسته. زندگی واقعی همینه.» وقتی هنوز پنج نشده آفتاب از گوشه‌ی پنجره می‌خورد توی تخم چشمت با خودت می‌گویی: «دیگر سردرگمی تمام و کامروایی شروع شد.» با لبخند به صبح زیبا سلام می‌کنی و ساعت پنج برای رفتن سر کار آماده می‌شوی.

کارمندان همگی از دولت و مجلس تشکر می‌کنند که باعث شده‌اند هوای دل‌انگیز صبح خیلی زود، را حس کنند. وقتی هنوز گنجشک‌ها  هم نطق‌شان کامل باز نشده و دو سه تا خمیازه آخرشان مانده است.

کارمندان این روزها عجیب دچار عدم سردرگمی هستند. مخصوصاً آن‌هایی که فرزندان مهدکودکی دارند. برای رفاه حال‌شان می‌توانند به صورت شناور سر کار بروند. آنها در حال لذن بردن از زندگی شناور در تصمیمات معقول و منطقی مسئولان هستند.

خلاصه این‌که از کاسب تا کارمند، همگی در حال عشق و حال با قانون جدیدند و هر روز صبح که از خواب برمی‌خیزند، قبل از نرمش صبحگاهی، و بعد از خاموش کردن زنگ ساعت، ابتدا دعایی ویژه برای همه‌ی مسئولان می‌کنند و از سویدای دل آمین می‌فرستند.