ضرورت حفظ منابع انسانی

وحید حاج سعیدی

جایگاه و اهمیت منابع انسانی اعم از نیروی متخصص یا نیروی کار ساده در سازمان ها تا جایی است که در دنیا از آن به عنوان مهم ترین منبع هر کشور و موتور پیشران اقتصاد یاد می شود.

منابع انسانی نقشی کلیدی در توسعه، تقویت و رسیدن به اهداف از پیش تعیین شده سازمان ها ایفا می کنند و هر سازمان برای اینکه بتواند در موعد مقرر به اهدافش نزدیک شود و خدماتی با کیفیت و بروز به مشتریان یا مخاطبانش ارائه کند، نیازمند کارکنانی ماهر، شایسته و کاردان است.

از سویی کارکنان هر مجموعه به منزله سرمایه‌ای ارزشمند محسوب می شوند و هر گونه هزینه کرد در جهت آموزش و مهارت افزایی آنان، سرمایه گذاری آینده محور محسوب می شود.

با این وجود باید اذعان داشت تنها آموزش و تربیت کارکنان متخصص و ماهر، رمز موفقیت سازمان ها نیست. ایجاد رضایتمندی، پرداخت حقوق متناسب و مکفی، پیشگیری از فرسودگی شغلی، بهبود اوضاع و شرایط محیط کار، ایجاد فرصت های برابر جهت پیشرفت، تقویت احساس ارزشمندی، اعطاء مسئولیت، انتظارات شغلی واضح و … از جمله مواردی هستند که در ایجاد رضایت شغلی و به تبع آن افزایش بهره وری سازمان ها نقشی اساسی دارند.

برنامه‌ریزی در حوزه منابع انسانی این فرصت را به مدیران می دهد تا با شناسایی استعدادهای مناسب و به کارگیری آنها در موقعیت های مناسب، ضمن ایجاد توسعه و بهره وری بیشتر، فرصت های بیشتر برای پیشرفت همه کارکنان فراهم سازد که این فرایند در مجموع منجر به بهبود عملکرد و گسترش دستاوردهای سازمان می شود.

از برایند نوشتار فوق چنین بر می آید که ایجاد تحول و تربیت نیروی انسانی ماهر و کاردان و در کنار آن ایجاد رضایتمندی شغلی با صرف هزینه های فراوان و در طول سالیان حاصل می شود. در نتیجه حفظ و نگاهبانی از منابع انسانی باید در دستور کار مدیران قرار گیرد و مدیران با برنامه ریزی های متنوع، برقراری ارتباط با کارکنان و نظرسنجی‌های ادواری در برطرف سازی موانع و حفظ منابع انسانی سازمان بکوشند.

متاسفانه در سال های اخیر علی رغم همه تلاش های صورت گرفته در زمینه بهبود اوضاع معیشتی کارکنان در سطوح و سازمان های مختلف، شاهد مهاجرت نیروی انسانی متخصص و حتی نیروی کار ساده به سایر کشور ها به دلایل متعدد هستیم. این خسران اقتصادی و معنوی همانگونه که ذکر شد از مناظر گوناگونی قابل بحث و بررسی است و هزینه های زیادی را در جهت جبران به کشور تحمیل می کند.

فراموش نکنیم تربیت یک نیروی متخصص و مجرب فرایندی طولانی و زمان بر است که با صرف هزینه های مادی و معنوی فراوانی حاصل می شود و جایگزینی نیروی جدید به آسانی میسر نخواهد شد. بماند که جایگزینی کارگر ساده هم به آن آسانی که فکر می کنیم نیست و تبعاتی به همراه دارد. جا دارد مسئولان با برنامه ریزی های گسترده و هدفمند در خصوص ارتقاء سطح رضایتمندی نیروها و حفظ منابع انسانی و نیروی کار در هر رده و لایه ای و با هر تخصصی بیش از پیش بکوشند و مانع از خروج سرمایه های اصلی کشور شوند.

آینده کشور و توسعه همه جانبه آن نیازمند دستان پرتوان و مهارت و تخصص نیروهایی است که از ثروت همین سرزمین بالیده اند و ثمرات آن نیز باید در همین سرزمین نمود پیدا کند. منابع انسانی کشور را قدر بدانیم.