می‌توانیم ولی حال نداریم

راضیه حسینی

ولی حالش را نداریم. در واقع انگیزه‌ی لازم برای حرکت به سمت ساخت ایرباس در ما به وجود نیامده است. وقتی مردمانی داریم کم‌توقع، کم‌خرج و کم‌یاب، چه لزومی دارد خودمان را به سختی بیندازیم.

وقتی هواپیماهایی که با صلوات بلند می‌شوند و با آیه‌الکرسی به زمین می‌نشینند، رضایت مردم را جلب می‌کنند و باز هم کلی خواستار دارند، چرا باید به فکر ساخت بالاتر باشیم؟ اصلاً منطقی نیست که به مدل بالاتر و امکانات بیشتر فکر کنیم. این کار باعث بالارفتن توقع در مردم می‌شود که یکی از آفات مملکت‌داری است.

ما هرچقدر دل‌مان بخواهد می‌توانیم بلیت هواپیما را گران کنیم، آن هم نه ایرباس و بوئینگ، همین‌ها که با وصله و پینه به هم درست‌شان کردیم. شما بگویید کدام عقل سلیمی قبول می‌کند سراغ ساخت بهتر برویم؟

مطمئن باشید ما مسئولان می‌توانیم. وقتی از پس ساخت یک دویست و شش که با لندکروز هیچ فرقی ندارد برآمده‌ایم، پس حتماً می‌توانیم هواپیمایی درست کنیم که با بوئینگ هیچ فرقی نداشته باشد.

حتی می‌توانیم هواپیماهای تولید داخل را به خارج صادر کنیم. بعد از مدتی کوتاه جزو برترین شرکت‌های هواپیماسازی در جهان شویم. تنها مشکل موجود، بعد از حال نداشتنمان،  این است که دل‌مان نمی‌آید چنین طیاره‌ای را در آسمان ایران ول بدهیم.

خودتان بهتر می‌دانید، انسان موجودی جائزالخطاست. آمدیم یک بار دیگر هم دست یکی اشتباهی رفت روی دکمه‌ی پرتاب موشک و هوایپمای نازنین‌مان را به فنا داد. چه کسی پاسخگو خواهد بود؟

نمی‌شود از بازماندگان پرواز غرامت گرفت. خودمان می‌دانیم کاری غیر انسانی است. اصلاً ما چنین آدم‌هایی نیستیم. عامل انسانی هم که دستش خورده و مقصر نبوده است. ما می‌مانیم و لاشه‌ی یک بوئینگ یا ایرباس نازنین.

با توجه به دلایل ذکر شده، به نظرمان همان بهتر که با همین هواپیماها سر کنیم. نگران امنیت هواپیماهای جدید نباشیم و شب آسوده سر بر بالش بگذاریم.