راضیه حسینی
یخچالها هم برای بار هزارم اعلام میکنند: «ببند این در بیصاحاب رو. اگه چیزی اینجا بود همون دفعه اول پیداش میکردی. هر بار یکی تو تلویزیون از تورم پایین میگه، باید شک برت داره که تو ما چیزی هست؟ میخوای صبح به صبح اعلام موجودی کنیم، خیالت راحت شه؟ بابا ما یه ماهه رنگ میوه به خودمون ندیدیم، دو تا گوجه مونده ته شکممون، اون بدبختا هم اینقدر منتظر تخم مرغ موندن، پیر شدن.
چی از جونمون میخواین؟ برید یه جای دیگه راستی آزمایی رو انجام بدید. مثلاً سر جیبتون، کمد لباس، ماشین زیر پاتون، خونهتون. چه میدونم، هر جایی غیر از ما.
در ضمن هر بار هم بعد از اینکه ناامید شدید و دیدید خبری تو ما نیست این درو محکم نبندید نرید. یه بار قاتی میکنیم خراب میشیم، بعد تازه قدرمون رو میفهمید.
همون موقع که یه سر به بازار میزنید و میبینید دیگه دست دوم ما رو هم نمیتونید بخرید. باز یه راستی آزمایی دیگه میخوره تو صورتتون. از ما گفتن بود.
اصلاً بیاید یه کاری کنیم. واسه راحتی مغز خودتون و در ما، دیگه سراغ تلویزیون نرید. اگه هم رفتید اخبار نبینید. برید سراغ برنامههای جذاب دیگه. از اونا که نیاز به هیچ راستی آزمایی ندارن و محتواشون کاملاً مشخصه.»
مردم بعد از اینکه به نطق یخچالهایشان گوش کردند، در را به آرامی میبندند و تصمیم میگیرند دیگر سراغ دیدن و خواندن خبر نروند. کنترل تلویزیون را برمیدارند، سراغ یکی از شبکههای جذاب میروند و آنقدر از تماشای برنامههای طنز و سریالهای زیبا لذت میبرند که کلاً ماجرای تورم و راستی آزمایی را فراموش میکنند. اما ناگهان وسط پخش برنامه، مجری اخبار بیست و سی وارد میشود و میگوید:
«و اما بشنوید از خانوادههایی که تصمیم گرفتند دیگر اخبار نبینند. اما ما محال است آنها را تنها بگذاریم. دلمان نیامد محروم شوند از شنیدن خبر کاهش صد درصدی مرغ و گوشت. بازار میوه هم به شدت دچار ارزانی شده است و قرار است یخچالها از این به بعد جای خالی برای یک هستهی گیلاس هم نداشته باشند.»
مردم به یخچالها نگاه میکنند و یخچالها به تلویزیونها. نگاه یخچالها و تلویزیونها با هم تلاقی پیدا میکند. با لبخندی به هم در یک لحظه تصمیمشان را عملی میکنند.
ساعاتی بعد کوچهها و خیابانها پر از یخچالها و تلویزیونهایی است که خودشان را از پنجره به بیرون پرت کردند.
