پرچم صعود همچنان برافراشته در بورس

در حالی که آفتاب شهریورماه بر تالار شیشه‌ای می‌تابید، بازار سهام در نخستین روز از دومین ماه تابستان، همچنان در تکاپوی فتح قله‌های جدید قرار داشت؛ بازاری که با وجود تمام ناملایمات و سایه سنگین عرضه، توانست با گام‌هایی لرزان اما رو به جلو، خود را تا نزدیکی سد روانی شش میلیون و صد هزار واحدی برساند.

شاخص کل بورس تهران در حالی که تنها نفس‌هایی کوتاه تا این مرز تاریخی فاصله داشت، با صعودی نزدیک به سی هزار واحد، روایتگر نبردی میان خریداران امیدوار و فروشندگان محتاط بود؛ نبردی که در آن، دلار و طلا به عنوان لنگرهای انتظارات تورمی، نقش سوخت موتور صعودی بازار را ایفا کردند.

به گزارش عصراقتصاد، اگرچه نمادهای بزرگ بازار در روز گذشته توانستند پرچم صعود را برافراشته نگه دارند، اما نباید از این واقعیت غافل شد که خروج جریان پول حقیقی، پیامی هشدارآمیز را از عمق تالار به گوش معامله‌گران می‌رساند.

گویی بخشی از نقدینگی که قرار بود در بورس به شکوفایی برسد، اکنون با نگاهی خیره به نوسانات بازار ارز و طلا، در حال رخت بربستن از سهام است تا شاید در بازاری دیگر، امنیت خاطر بیشتری برای سرمایه‌های خود بیابد.

این رفتار معامله‌گران نشان می‌دهد که اعتماد به جریان پایدار سودآوری در صنایع بورسی، هنوز با تردیدهایی جدی روبه‌روست و تا زمانی که سیگنال‌های اقتصادی از وضعیت تولید و سیاست‌های پولی شفاف نشود، این نوسانات و خروج‌های مقطعی، بخشی جدایی‌ناپذیر از رفتارهای بازار باقی خواهد ماند.

نکته قابل تامل در معاملات روز گذشته، عملکرد درخشان‌تر شاخص کل هم‌وزن نسبت به شاخص کل بود؛ رخدادی که گواهی می‌دهد اقبال سرمایه‌گذاران تنها به غول‌های پتروشیمی و معدنی محدود نمانده و نمادهای کوچک و متوسط نیز توانسته‌اند سهمی از توجه و نقدینگی خرد بازار را به خود اختصاص دهند.

این پراکندگی تقاضا، اگرچه به ظاهر نشان از پویایی بخش‌هایی از بازار دارد، اما در تحلیل کلان، نباید فراموش کرد که حجم سنگین معاملات که به بیش از چهل و هشت هزار میلیارد تومان رسید، بیش از آنکه حاصل یک موج خرید هیجانی باشد، نتیجه دست‌به‌دست شدن‌های پرشمار میان معامله‌گرانی است که شاید بیش از هر چیز، در پی نوسان‌گیری از روزهای پرالتهاب اقتصادی هستند.

در نهایت، تداوم صعود شاخص‌ها زیر سایه خروج سرمایه‌های حقیقی، تناقضی است که تنها با تغییر پارادایم در سیاست‌گذاری‌های کلان اقتصادی و بهبود کیفیت سودآوری شرکت‌ها حل خواهد شد.

بازار سهام در شرایط کنونی، بیش از آنکه به رشد مصنوعی شاخص‌ها نیازمند باشد، به پیش‌بینی‌پذیری، ثبات قوانین مالیاتی و حمایت از صنایع در برابر ناترازی‌های انرژی احتیاج دارد؛ در غیر این صورت، این رشد شاخص‌ها نه یک صعود پایدار، بلکه تنها نوسانی در دریای تورم خواهد بود که دیر یا زود، ساحل آرامش خود را در بازاری دیگر جست‌وجو خواهد کرد.