راضیه حسینی
تهرانی‌های عزیز توجه کنید، اگر فوری بمیرید، می‌توانید از یک قبر رایگان بهره‌مند شوید، در غیر این صورت باید پول قبر را بدهید! مشخص است که مسئولان شهرداری در کل برای هر کاری عجله دارند و با صبر میانه‌ای ندارند. برای خرید اتوبوس ترجیح می‌دهند قراردادی مخفیانه با چین ببندند و فوری تحویل بگیرند و برای ساخت‌وساز در پارک‌ها، ترجیح می‌دهند درخت از بین ببرند و منتظر پیدا کردن مکان مناسب‌تر نمانند.
در هرصورت حالا که مردن هم به فوری و غیرفوری تقسیم‌بندی شده پیشنهاد می‌کنیم سازوکاری برای این منظور تهیه کنید. مثلاً کارگروهی تشکیل شود جهت تعیین محدودۀ مرگ متقاضیان! غیر از آن‌ها که به‌صورت کاملاً فوری مردند و نتوانستند از دریافت قبر مجانی لذت ببرند، باقی را به چند دسته تقسیم کنید.
«در شرف مرگ فوری»، «کمی نزدیک به مرگ»، «دور از مرگ»، «خیلی دور از مرگ» و «نمیر». گروه اول شامل افرادی شود که سن‌شان از نود سال گذشته و دیگر آفتاب لب بامند. برای این‌ها می‌توانید تخفیفات ویژه‌ای در نظر بگیرید. حتماً برای ثبت‌نام هر گروه ابتدا بپرسید خودروی شخصی‌شان چیست. اگر از خودروهای داخلی بود سریع آن‌ها را جزو گروه‌های بالای جدول قرار دهید. قسمتی را هم می‌توانید به معاینۀ فنی اختصاص دهید. وضعیت جسمانی متقاضیان را بررسی کنید و ببینید در کدام گروه جای می‌گیرند. البته توجه داشته باشید قسمت معاینۀ ریه را از لیست حذف کنید.
اگر این مورد وارد شود، اکثر تهرانی‌ها در معاینۀ فنی رد خواهند شد. بعد از گذر از این مراحل، موجودی حساب بانکی افراد را هم حتماً چک کنید. هر که پولش بیش بود، قبر بیش‌تری برایش رزرو کنید. آن‌ها هم که موجودی حساب‌شان به یارانه دخیل بسته را کلاً کنار بگذارید و بسپرید به حضرت عزرائیل!
و اما گروه «نمیر»، با این‌ها اصلاً کاری نداشته باشید. این افراد کسانی هستند که می‌توانند کل قبرستان را یک‌جا بخرند. این‌ها هر ورقت دل‌شان بخواهد قبر می‌خرند. آن هم نه معمولی، قبرهای لاکچری، در آرامگاه‌های خانوادگی، با ویو ابدی. در مکانی سرسبز و خوش‌آب‌وهوا. نمیرها مردن‌شان هم با آدم معمولی‌ها فرق دارد! این گروه را فقط به‌صورت فرمالیته در لیست قرار دهید.
