راضیه حسینی
آمریکاییها واقعاً مردم بیچارهایاند. از یک طرف مدام مشغول دست و پنجه نرم کردن با طوفان، سیل و گردبادهای عجیب وغریبند. از طرف دیگر ممکن است فقط بهخاطر سس خردل، یا چشمغره رفتن به یکی، با مسلسل آبکش شوند.
تازه پلیسهایشان هم خیلی وحشیاند. افراد بیگناه را تا میخورند میزنند. غیر از اینها از چیزی که تقریباً سی، چهل سال است رنج میبرند و در اخبار همیشه عنوان شده، چاقی مفرط است.
البته اصلاً فکر نکنید چون پول دارند، زیادی میخوردند و چاق میشوند. اینها همه ورم درد و رنج است. حالا حالاها مانده تا ما به این حجم از بدبختی آمریکایی برسیم. به همین خاطر هنوزاز چاقی رنج نمیبریم و در مرحله سوءتغذیه قرار داریم. این مرحله به مراتب بهتر از شرایط آمریکاییهاست.
ما حتی یکی از مشکلات آمریکاییهای بیچاره را هم نداریم. خیلیهایمان با خیال راحت و بدون قرض گرفتن زندگی میکنیم.
در واقع نه کسی دور و برمان مانده که پولی برای قرض دادن داشته باشد، نه خودمان توانایی وام گرفتن داریم. به همین راحتی بدهیهایمان به صفر رسیده و شب با آرامش سر روی بالش میگذاریم.
ما هیچکدام مثل آمریکاییها از غصه ورم نکردهایم. خیالمان راحت است در کوچه و خیابان خبری از اسلحه و خمپاره نیست. نهایتاً یک قمه به طول دو، سه متر در پاچه شلوار بعضیهاست که با آن، همه چیز را حل و فصل میکنند.
توی خیابان هم وقتی میبینیم موتورسواری به ما نزدیک شده میفهمیم نیازمند است. خودمان موبایل، پول و هر چیز باارزشی داریم بهش میدهیم.
از این به بعد هر ورقت خواستید از شرایط بد اقتصادی، گرانی، تورم و مشکلات معیشتی گله کنید، این خبر را بخوانید و نفس راحتی بکشید. خوشحال باشید که آمریکاییها خیلی بدبختتر از ما هستند.
هرچند کشور بیچاره کم نداریم. اگر خوب بگردیم حتماً پیدا میشود.
شاید آلمان با چهار، پنج تا فرودگاه گزینه بعدی باشد.
