راضیه حسینی
حالا دیگر موضوع بسیار متفاوت شد. اگر از اول می‌گفتید بهای خدمات است اصلاً کسی متعجب و معترض نمی‌شد. بهای خدمات، یک موضوع کاملاً روتین در همه‌ی کشورهاست.
اصلاً بدون بهای خدمات، مرده نمی‌تواند آن دنیا به راحتی زندگی کند. در ابتدای ورود، اول از او برگه‌ی بهای خدمات را می‌خواهند، اگر داشت می‌تواند وارد شود اگر نه، باید آن‌قدر معطل بماند تا زیر پایش علف سبز شود. مورد داشتیم برخی آن‌قدر منتظر ماندند که یک بار دیگر هم مردند.
اما عوارض، کاملاً متفاوت و مربوط به این دنیاست. عوارض، مستقیم به حساب شهرداری می‌رود و هیچ ربطی به اموات و حال و روزشان ندارد. مطمئناً دشمنان خواسته‌اند خدمات درخشان شهرداری را بی‌ارزش جلوه دهند و به همین دلیل نام عوارض را بر روی این طرح عالی گذاشتند.
در واقع ما در کشورمان اصلاً چیزی به نام عوارض نداریم . مثلاً وقتی خبر افزایش بیست درصدی عوارض طرح ترافیک را می‌شنوید، باید سریع اصلاح کنید و بخوانید: «افزایش بیست درصدی بهای خدمات.»
اصطلاح غلط «عوارضی» هم باید تصحییح شود و از این به بعد بگوییم «بهای خدماتی» مثلاً وقتی خواستیم در جاده آدرس بدهیم بگوییم: «ما نزدیک بهای خدماتی هستیم.»
درست است به نظر سخت می‌رسد. اما کم‌کم عادت می‌کنیم و بعد از این تازه متوجه می‌شویم که چه لذتی در بیان این کلمه وجود دارد. اصلاً انگار نه انگار که پولی از جیب ما خارج می‌شود.
آدم دچار یک حس رضایت خاصی می‌شود و با ذوق مبلغ را پرداخت می‌کند. حس می‌کند این پول‌ها، بابت آن‌همه خدمات جذاب، چیزی نیست. درست است که شاید به دید نیاید. اما نمی‌توان گفت هرچه که دیده نمی‌شود پس نیست.
ممکن است ما خوب نگشته باشیم. حتماً یک جایی هست. شک نکنید، بالاخره یک روزی این همه خدمات را پیدا خواهیم کرد.
