راضیه حسینی
نمیدانیم چرا کسی به حرف آقای جبرائیلی و دوستانشان توجهی نمیکند؟ اگر کمی این عزیزان را باور داشتیم، الان مشغول به کاری بودیم که با یک میلیون تومان ایجاد کرده بودیم، منتظر پایان ساعت کاری، تا برویم سر خانۀ خودمان.
همان خانههایی که قرار بود یک میلیون در سال ساخته شوند؛ و با دلار ۲۰ هزارتومانی که نه، خیلی پایینتر از این حرفها، عشق و حال میکردیم. تازه وقتی هم که از سر کار خستهوکوفته برمیگشتیم زنگ خانه را میزدند و با پیک برایمان طلا و جواهر میآوردند. سفرهمان هم که پهن بود وسط هال و نفت از گوشههایش چکه میکرد!
اما متأسفانه به حرف اساتید فن، و نخبگان سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی، خانوادگی، آموزشی پرورشی و… گوش نکردیم و حالا وضعمان این شد.
مشکل از حافظۀ ما مردم است. زود یادمان میرود، وقتی مسئولیت دست این عزیزان بود چه مملکت خوبی داشتیم، گردشگران فقط بهخاطر دیدن سبک زندگی خوش ما از درودیوار کشور بالا میآمدند و خود را یکجوری به داخل میرساندند. یوتیوب و رسانههای دیگر پر بود از فیلم زندگی لاکچری ما.
در رقابت تنگاتنگ با موناکو بودیم و اگر کمی دیگر به آقای جبرائیلی و دوستان وقت میدادیم چندین پله از مرفهترین کشورهای دنیا جلو میزدیم.
متأسفانه یادمان رفته است که در دولت قبل، دلار در آرزوی رسیدن به ریال ایران بود و ریال برایش چشم و ابرو نازک میکرد. چقدر ما آدمها فراموشکاریم. چقدر برخی مسئولان قدیمی، مجبورند مدام گذشته را به یادمان بیاورند!
البته آقای جبرائیلی و دوستان به گذشته کاری ندارند و آمدهاند که آستینها را بالا بزنند. ایشان گفتهاند: «ما حق این ملت را از حلقوم کثیف شما بیرون خواهیم کشید.»
ما که هنوز نمیدانیم حقمان در حلقوم چه کسی گیرکرده است و بعد از اینهمه سال، و حتی وقتی هاچ هم مادرش را پیدا کرد، باز نتوانستیم حقمان را بیابیم، ولی شما اگر میدانید در حلقوم کیست که دست مریزاد! تا عمر داریم مدیونتان خواهیم بود اگر حلقوم مورد نظر را از حق ما خالی کنید و بالاخره بعد از سالها ما را به حقمان برسانید.
فقط کاش شما هم مثل باقی دوستانتان یادتان نرود چه زمانی چه گفتید و چه وعدهای دادید و وقتی از حلقوم های کثیف بیرون کشیدید به ملت باز گردانید.
