راضیه حسینی
در زمانهای قدیم مردم بسیاری پی اکسیر جاودانگی بودند. به نظرشان خوشبختی بشر در گرو رسیدن به زندگی جاودانه بود. به همین خاطر انواع و اقسام مواد را با هم ترکیب میکردند و به خورد خود یا اطرافیان میدانند به امید عمر طولانیتر. مدت زیادی گذشت و مردم متوجه شدند، اشتباه فکر میکردند، خوشبختی بشر در گرو پول بیشتر است.
عدهای کار و زندگی را ول کردند و به دنبال طلا راهی مناطقی خاص شدند. هر روز پیسنگهایی به نام طلا زمین و آسمان را زیرو رو میکردند و در جستجوی خوشبختی روز را به شب میگذراندند.
از آن روزگار مدتها گذشته است. به نظر میرسید عمر جستجو برای طلا، و کشفهای عجیبوغریب در زیرزمینهای نمور گذشته باشد، اما گویا ادغامی در این دو شکلگرفته است.
اکسیری ساخته شده که فراوردههای پتروشیمی را به طلا تبدیل میکند! شاید باورتان نشود، ولی مثل اینکه پتروشیمی اگر برای ما نفت و بنزین درستوحسابی نشد، برای بعضیها طلا شده است! اینکه چطور از فرآوردههای پتروشیمی طلا به دست میآید را خود والتر وایت هم نمیداند.
شاید در آینده فصل جدید بریکینگ بد با عنوان «سازندگان طلا» ساخته شود. جسی نقش اول این فیلم باشد و بعد از کنارگذاشتن ساخت شیشه، به دنبال ساخت طلا برود. بعد به طور کاملاً اتفاقی سر از پتروشیمی ایران در بیاورد و باقی ماجرا. نقش والتر وایت ایرانی را هم میتواند آقای مهران رجبی بازی کند. مطمئنیم مثل بمب سینمای جهان را منفجر خواهد کرد!
امیدواریم بهزودی خبر ممنوعیت فروش الماس توسط صادرکنندگان میلگرد، نقره توسط صادرکنندگان خاویار و پلاتین توسط صادرکنندگان پسته را بخوانیم! با همین شیوه پیش برویم میتوانیم شاهد کشفیات جذاب دیگری هم در این زمینه باشیم.
کشور ما میتواند در مورد کشف هر چیز از یک چیز دیگر سرآمد باشد و رکورد بزند. کسی چه میداند شاید روزی حتی از حرف هم سنگ گرانبها درآمد. البته نه حرفهای آدمهای معمولی، از صحبتهای مسئولان!
