کرونا فقط یک خطر نامعقول است (طنز)

راضیه حسینی

 علیرضا پناهیان: «حتی برخی از انقلابی‌ها هم عمق راهبردی اربعین را درک نکرده و می‌گویند: این یک زیارت مستحبی است؛ الان نشد، چند ماه بعد! کسی که با هر خطر یا احتیاط نامعقولی از اربعین کنار می‌کشد، عمق آثار با عظمت عزاداری امام حسین (ع) و آثار جهانی و تاریخی اربعین را متوجه نیست.»

خطر یا احتیاط معقول از دیدگاه آقای پناهیان:

فوران آتشفشان دماوند و سرازیر شدن مواد مذاب به شهرها و ذوب شدن آدم‌ها طوری که حتی یک سلول هم از آنها باقی نماند و کلاً به خاطره‌ها بپیوندند. اگر قسمتی از این افراد ذوب و قسمتی دیگر هنوز سالم مانده، واجب است با همان قسمت باقیمانده بروند.

برخورد شهاب‌سنگ به ایران و منقرض شدن کل جمعیت مملکت.

جز این دو حالت هیچ خطر دیگری معقول نیست. مثلاً اگر پارک ژوراسیک به واقعیت تبدیل شود و دایناسورها به ما حمله کنند باز هم باید برویم چون اگر نرویم شعور و درک عمیق نداریم و مطمئناً به بهشت نمی‌رویم. احتمالاً جهنم پر از آدم‌هایی است که خطر معقول و نامعقول را درک نکرده‌اند، در جهالت مردند و هر روز با خودشان می‌گویند ای کاش یک بار دیگر به دنیا برگردند و کمی خطر معقول برای آخرت جمع کنند.

 کشته شدن چندصد نفر در روز بر اثر کرونا به هیچ وجه دلیل معقولی برای نرفتن به زیارت اربعین نیست. این زیارت گویا از روزه و نماز هم واجب‌تر است. درست است که خدا گفته اگر بیم ضرر داشتید روزه نگیرید، ولی ما می‌گوییم بیم و این چیزها کشک است کلاً باید بروید، حتی اگر بمیرید.

از نظر برخی از بندگان شجاع، معقول و خیلی عمیق، خدا زیادی با بندگانش مهربان است و آنها را لوس می‌کند. این چه وضعی است؟ یعنی چه اگر نگران ضرر بودی روزه نگیر. در منطق آنها بیم و ترس معنی ندارد. خیلی مستحکم می‌روند توی دل خطر و کلی ذوق می‌‌کنند که در راه عقایدشان سختی و مشقت تحمل می‌کنند و شش هیچ از بندگان بی‌عقل و سطحی خدا جلو هستند. بعد هم در تصورات‌شان یک خانه لوکس و لاکچری در بهشت برای خودشان کنار می‌گذارند.