دنیای جیب‌های خالی بدون میکروفون‌های عالی

راضیه حسینی

رئیس بانک مرکزی: «صبح تا شب داریم تأمین ارز می‌کنیم و سیاست پولی اعمال می‌کنیم؛ به جوسازی‌هایی که درست می‌کنند خیلی توجه نکنید.»

حتماً برای شما هم پیش‌آمده است، بعد از دیدن سریالی جذاب، یا فیلمی زیبا، مدتی در حس و حال آن قرار می‌گیرید و وقتی صفحه‌ی نمایش را خاموش می‌کنید، وارد دنیای واقعی می‌شوید. مدتی طول می‌کشد تا بتوانید خودتان را با فضای اصلی و رئال تطبیق، دهید و دوباره برگردید به روزگار خودتان.

برای ما دیدن فیلم مصاحبه‌ی مسئولان هم همین حس را دارد، حتی اگر فقط یک دقیقه یا چند ثانیه باشد. طوری حرف می‌زنند که حس می‌کنیم درباره‌ی جایی غیر از مملکت ما صحبت می‌کنند، و آن‌جا، همه چیز خیلی عالی و روی روال است. آن‌قدر حرف‌های‌شان دل‌نشین است که ما هم ناخودآگاه همراه با آقای سلامی، گزارشگر همیشه خندان و خوش‌حال و راضی، و جناب مسئول، لبخند می‌زنیم و ذوق می‌کنیم. دست زیر چانه می‌گذاریم و به توصیه‌های‌شان گوش می‌دهیم.

خیلی دل‌مان می‌خواهد فیلم مصاحبه تمام نشود و ما در همان خیالات دنیای مسئولان و سلامی‌ها غرق شویم. کیف کنیم از این‌همه خوشی و آرامش، دل‌مان می‌خواهد باور کنیم همه چیز زیر سر «جوسازی» است و اصلاً مشکلی وجود ندارد. همه‌ی مسئولان هر چه می‌گویند درست است و مردم فقط باید از جو دور شوند. دل‌مان می‌خواهد دنیای پشت میکروفون، دنیای مصاحبه‌ها و لبخندها را باور کنیم.

گاهی فیلم را چند بار می‌بینیم، بعضی قسمت‌ها را خیلی دوست داریم، مثل جایی که مسئولی باعجله وارد کادر دوربین می‌شود، در کنار یک میکروفون می‌ایستد و به سؤال خبرنگاری پاسخ می‌دهد. روی بعضی قسمت‌ها مکث می‌کنیم و فیلم را نگه می‌داریم. همان‌جایی که مسئول از چهره‌اش آرامش و خوش‌حالی و آسودگی می‌بارد و خبرنگار هم تأیید می‌کند. همان‌جایی که تنها عنصر غیرفعال و ساکت در تصویر، میکروفن است.

بعد دوباره روی پخش می‌زنیم و به لذت‌بردن ادامه می‌دهیم، ولی با پیامک اپراتور که می‌گوید «بسته اینترنت شما به اتمام رسیده است و ازاین‌پس با تعرفه‌ی آزاد محاسبه می‌شود» به واقعیت پرتاب می‌شویم و تازه یادمان می‌آید اینجا دنیای دلار بالای دویست هزارتومانی و طلای بیست و چندمیلیونی است.

این‌جا دنیای گرانی‌ها و جیب‌های خالی است. دنیایی بدون میکروفون، بدون لبخندهای تریبونی و بدون مسئول‌های خوش‌حال!