ماموریت نجات؛ آیا بازار لوازم خانگی آرام میماند؟
سیما گودرزی
این روزها که نگرانی نسبت به آینده بیشتر شده و رکود عجیبی بر بازارها سایه انداخته، خیلیها این سؤال را دارند که آیا با اتفاقات اخیر، تولید در صنایع مرتبط با لوازم خانگی هم تحت تأثیر قرار گرفته و متوقف میشود یا نه.
از زمانی که برخی کارخانههای فولادی هدف حمله قرار گرفتند، اولین چیزی که به ذهن بسیاری از مردم رسید احتمال جهش دوباره قیمتها بود. اما پشت تصمیم تازهای که برای تأمین نیاز داخلی گرفته شده، نشانههایی دیده میشود که میتواند تا حدی خیال مصرفکننده را راحتتر کند.
بر اساس گزارشها، با اینکه خروج چند کارخانه فولادی از مدار تولید شوک بزرگی برای صنعت بود، سیاست جدید، تأمین نیاز داخلی را به یک غول صنعتی سپرده است؛ تصمیمی که اگرچه صادرات را محدود میکند، اما هدف اصلیاش جلوگیری از زمینگیر شدن صنایع وابسته، از جمله تولیدکنندگان لوازم خانگی است.
یکی از اعضای انجمن تولیدکنندگان فولاد آلیاژی، با اشاره به شرایط موجود گفته تعدادی از کارخانهها تخریب شده و فعلا تولیدشان متوقف است. اما طبق برنامهریزی، مواد اولیه موردنیاز داخل فراهم میشود و شرکتها باید سفارشهای خود را مستقیماً ثبت کنند.
نگرانی اصلی صنایع پاییندست، کمبود مواد اولیه بود اما متمرکز شدن فرایند ثبت سفارش باعث میشود امنیت تأمین بیشتر شود اگر این کار زمان انتظار را طولانیتر کند.
رمزگشایی از محدودیتهای صادراتی
در شرایط فعلی، صنایع میدانند که مواد اولیه با تأخیر به دستشان خواهد رسید. همین موضوع باعث میشود موج تقاضای هیجانی فروکش کند و تولیدکننده بهجای انبار کردن مواد اولیه، روی برنامهریزی معمول تولید تمرکز کند.
در حالی که در برخی بخشها با مازاد عرضه روبهرو هستیم، بخش تأمین مواد اولیه با محدودیتهایی همراه است. بنابراین توقف صادرات این مواد با وجود کاهش درآمد ارزیمیتواند جلوی افزایش شدید قیمت کالاهایی مانند لوازم خانگی را بگیرد و به کنترل تورم صنعتی کمک کند.
تلاش برای مهار موج جدید گرانی
بازار اکنون در وضعیتی قرار دارد که خریداران نه به دلیل نبود منابع مالی، بلکه به علت ابهام درباره آینده، خرید نمیکنند. تصمیم جدید برای ثبت سفارش مستقیم، عملاً مسیر واسطهگری را تنگتر میکند و میتواند سرمایههای سرگردان را به سمت ساختوساز و پروژههای عمرانی هدایت کند.
البته این تصمیم فعلاً نقش یک مُسکن را دارد؛ عبور واقعی از بحران زمانی ممکن میشود که فشار زیاد بر تولیدکنندگان موجب آسیب به تجهیزات نشود یا اینکه در صورت کاهش فشارهای خارجی، بازسازی واحدهای آسیبدیده سریعا شروع شود.
بهطور کلی، با اجرای این سیاست، اقتصاد صنایع از حالت اضطراری به شرایطی کنترلشده رسیده است. هرچند زمان تحویل مواد اولیه طولانیتر خواهد بود، اما این هزینهای است که برای حفظ زنجیره تولید در دوران حساس فعلی پرداخت میشود. اکنون صنایع پاییندست حداقل یک پشتوانه مشخص دارند تا چرخهای تولید آرامتر همچنان بچرخد.
