راضیه حسینی
چشم روی هم بگذارید سال تمام شده. چند ماه دیگر صبر کنید و یکهو سال بعد مصوبه را کلاً منحل کنید. چرا باید فقط برای حق مسکن کارگرها اینهمه پول خرج کنید؟ آن هم در حالیکه مسئولان و نمایندگان مجلس با نصف همین مقدار خانه اجاره کردهاند. با نصفِ نصف همین مبلغ ماشین خریدهاند. با یک دهم این پول برای نوهشان سیسمونی تماماً داخلی خریدهاند.
همهاش تقصیر مسئولان است که کارگران را بدعات میکنند. چه خبر است؟ ششصد و پنجاه هزار تومان فقط برای حق مسکن؟ مگر خود مسکن چقدر ارزش دارد که اینقدر پول حقش شود؟
مسئولان ما حتی فرش زیر پایشان در جلسات دولت را فروختند و جایش زیلو انداختند. فقط برای اینکه پول کارمند و کارگر عقب نیفتد. در این شرایط درخواست حق مسکن، آنهم اینقدر زیاد توقع بیجایی است. لطفاً بیشتر از این ما مردم را شرمنده نکنید. این مصوبه را کلاً لغو کنید. کمی هم به خودتان برسید. تا کی کار و زحمت. یعنی حق شما یک فرش ساده هم نیست؟ بعد حق کارگر، مسکن است؟
ما مردم با این همه پول میخواهیم چه کار کنیم؟ هر ماه کلی اضافه میآید و باعث دردسرمان میشود. اصلاً عوض حق مسکن اجازه بدهید ما به شما هر ماه حق مدیر بودن بدهیم. ششصد و پنجاه هم نه. هفتصد تومان میدهیم. مصوبه و اجرا هم نمیخواهد. شماره کارت بدهید از همین ماه دیگر برایتان واریز میکنیم.
فقط سرجدتان دیگر حرف این 650 تومان را نزنید. اگر خواستید برایتان گلریزان میکنیم. پول یک فرش دوازده متری هم جور شود خوب است.
خواهش میکنیم تعارف نکنید اگر باز هم جایی پول لازم داشتید به ما بگویید. ما و شما نداریم.
