مسابقه‌ گاف‌های جهانی

راضیه حسینی

عباس عبدی در واکنش به تسلط پایین امیر عبداللهیان به زبان انگلیسی هنگام سخن گفتن در شورای امنیت: «اگر به فکر آبروی خود نیستید حداقل به فکر آبروی ایران باشید.»

در زمان‌های دور، جایی حوالی دوران زندگی حضرت سعدی، آن‌ها که صدای ناخوش داشتند را پول بیشتر می‌دادند تا خاموش شوند و دیگر حرفی نزنند. مدتی گذشت و مردم شهرها تصمیم گرفتند به جای پول بیهوده دادن، بر اساس شایسته‌سالاری، افرادی را انتخاب کنند که درست حرف بزنند و بابت کار درست پول دریافت کنند، اما بعد از مدتی مردم به خودشان آمدند و دیدند نه‌تنها پول به افراد نابلد رسیده و مجبورند بانگ ناخوش گوش کنند، بلکه آن‌ها دیگر رفتنی هم نیستند و همواره ماندگار شده‌اند.

اما حالا، جایی حوالی روزگار ما، به نظر می‌رسد مسابقه‌ای پنهانی بین مسئولان در جریان است. هر که بیشتر گاف بدهد و بتواند با این حجم از اشتباه باز هم در مسئولیت بماند برنده است. اصلاً به همین دلیل است که مسئولان ما، هیچ‌وقت استعفا نمی‌دهند.

احتمالاً قانون بازی به این صورت است که اگر مسئولی عذرخواهی کرد، یک امتیاز منفی جلوی اسمش درج می‌شود. هر مسئولی که بتواند بیشترین خطا و کمترین عذرخواهی را داشته باشد برنده می‌شود و جایزه‌اش بالاتر رفتن سمت و رتبه‌اش خواهد بود.

واضح است که اگر اشتباه و خطا در مجامع بین‌المللی باشد، امتیاز چند برابر بیشتر خواهد بود، چرا که مسئول موردنظر موفق خواهد شد یک تنه آبروی کشور را در دنیا ببرد و این یک دستاورد ویژه است.

در این بازی هر فردی که خطای کمتری داشته باشد، به صورت خودکار حذف خواهد شد و در مواردی که دیگر امیدی به اصلاحش نباشد مهر عدم صلاحیت بر پیشانی‌اش می‌زنند.

این موقعیت زمانی اتفاق می‌افتد که مسئول مربوطه واقعاً توانایی اشتباه خواندن از روی برگه را نداشته باشد، و حتی آن‌قدر بی‌استعداد باشد که از حفظ هم بتواند به زبان‌های انگلیسی و چند زبان دیگر صحبت کند. این مسئول فاقد اعتبار برای دریافت پست و مقام است و باید به سرعت کنج عزلت بگزیند تا مسولان دیگر را گرفتار نکند.

به نظر می‌رسد این بازی در کشور ما با جدیت تمام در جریان است و تا مرحله‌ی نهایی و انتخاب بهترین مسئول ادامه خواهد داشت.