نگاه زیبا با آفتابه مسی

راضیه حسینی

این جمله واقعاً زیباست و جای تأمل دارد. ما خودمان همین دیشب خیلی سعی کردیم نگاه‌مان را به خاموشی اطراف‌مان عوض کنیم.

مثلاً وقتی برق رفت و پشت‌بندش آب هم به مرخصی ساعتی رفت و پکیج‌ها هم به خواب زمستانی کوتاه‌مدت، خیلی سعی کردیم نگاه‌مان را به این اتفاق مثبت کنیم، ولی نشد که نشد. نه این‌که نخواستیم، قوه تفکرمان یخ‌زده بود و به هیچ‌چیز جز گرما و روشنایی فکر نمی‌کردیم.

تازه می‌دانید که انسان در فشار و تنش اصلاً نمی‌تواند درست فکر کند، ما هم نیاز فوری به سرویس بهداشتی داشتیم، و از آن‌جایی که آب نبود و مثل خارجی‌ها نمی‌توانستیم با دستمال همه چیز را به گند بکشیم، پس مجبور شدیم تحمل کنیم و فقط نگاه‌مان به چراغ خانه باشد.

البته این را هم بگوییم که وقتی برق آمد واقعاً تصمیم گرفتیم بنشینیم و نگاه‌مان را درست کنیم. در این راستا یک تشت بزرگ را پرازآب کردیم و تنها ارثیهٔ جد مادری خدابیامرزمان را هم برداشتیم، که یک آفتابهٔ مسی بود. بعد باز ذهن و نگاه‌مان را به کار گرفتیم و یک چراغ‌نفتی قدیمی که ته انبار مانده بود را هم پیدا کردیم. البته نفت کم داشت، ولی از هیچ‌چیز بهتر بود. هر چه پتو پلنگی داشتیم هم رو کردیم و گذاشتیم برای مواقع بی‌برقی.

حالا دیگر با خیال راحت می‌توانیم هر وقت برق رفت به زندگی ادامه دهیم. درست است تقریباً پرت می‌شویم به صد و پنجاه، دویست سال قبل، ولی این هم برای خودش تنوعی است.

می‌توانیم نوع زندگی اجدادمان را درک کنیم و نگاه و ذهن‌مان را کلی تغییر بدهیم. می‌توانیم به زندگی در گذشته‌های دور فکر کنیم و بعد که برق آمد ببینیم چقدر همه چیز داریم و واقعاً چقدر خوشبختیم. عجب امکاناتی دوروبرمان است و خودمان خبر نداریم. همین شلنگ دست‌شویی هم می‌تواند خودش یک امکان برای زندگی بهتر باشد.

هم‌وطن، در اولین برق رفتگی نگاهت را عوض کن و از زندگی لذت ببر.