راضیه حسینی
به گفتۀ سفیر هند در تهران، اگر اقتصاد ایران تحریم نبود، حجم تجارت دو کشور میتوانست به ۱۶ میلیارد دلار برسد، ولی الان حدود ۲ میلیارد دلار است.
امیدواریم مسئولان عزیز کاری کنند همان دو میلیارد هم بهزودی به صفر برسد و در زمینۀ تجارت، کاملاً روی پای خودمان بایستیم. یعنی فقط خودمان با خودمان تجارت کنیم. وقتی برخی مسئولان میگفتند تحریم نعمت است، ما متوجه نمیشدیم، ولی وقتی این خبر را خواندیم کاملاً درک کردیم، تحریم چه نعمت بزرگی است و ما از آن غافل بودیم!
اگر کشور ما تحریم نبود هندیها میخواستند چه چیزی به ما بفروشند؟ فلفل قرمز و سیاه، ادویههای عجیبوغریب یا فیلمهای بالیوودی؟ اگر ما میتوانستیم راحت با هند مبادله کنیم الان صداوسیما پر بود از فیلمهای هندی، البته بدون حرکات موزون و غیر موزون. فیلمهایی که قهرمان، فقط با یک موز کل مافیای کشور را بر باد میداد. یا در طول صد و بیست دقیقه در حال تکچرخ زدن با موتور از بین تمام تیرها، خمپارهها و حتی بمبهای بهسلامت گذر میکرد.
ما مردم بعد از دیدن این فیلمها دچار یأس فلسفی نمیشدیم؟ با خودمان فکر نمیکردیم پس چرا در کشور ما مسئولان نمیتوانند با تمام تجهیزات، حتی یک اختلاسگر بگیرند، مافیا پیشکش. چرا همیشه موزها بر سر میز هاست و هیچوقت از آن بهعنوان سلاح سرد استفاده نمیشود؟ چرا هندیها اینقدر قوی و قدرتمندند و ما نه؟
همان بهتر که تحریم هستیم. لااقل خودمان را با دیگر کشورها مقایسه نمیکنیم. با خودمان نمیگوییم چرا کنار سهچرخه هندیها خودروهای لوکس وجود دارد و مردم میتوانند هر خودرویی خواستند بهراحتی بخرند، ولی کنار پرایدهای ما یک پژو پارس تقویت شده که با زمین زاویۀ تقریباً چهل پنج درجه ایجاد کرده است. البته از حق نگذریم خیابانهای ما فقط جای پژ و پراید نیست. کلی خودروی چینی هم وجود دارد که زیبایی خاصی به شهر میبخشند!
همان بهتر که تحریم هستیم. میتوانیم با خیال راحت خودمان را با خودمان مقایسه کنیم و لذت ببریم. هر کشوری هم که گفت چرا؟ میگوییم به خودمان ربط دارد. اصلاً اگر آمریکا هم بخواهد تحریم را بردارد ما قبول نمیکنیم. واقعاً ارتباط با کل دنیا خیلی سخت است. آدم میماند از کجا، چه بخرد به کجا چه بفروشد. مسئولان ما روحیات درونگرایی بالایی دارند. میدانیم برایشان خیلی سخت است بتوانند با دنیا ارتباط برقرار کنند و حرف بزنند!
