کاش پنگوئن بودیم
راضیه حسینی
پزشکیان: «رئیسجمهورم اما با کاپشن و لباس میخوابم/ هیچ گرمایشی در خانه روشن نمیکنم.»
وقتی یک مسئول با کاپشن و لباس گرم در خانه بخوابد، پس مردم باید با کیسهخواب در خانه راه بروند. به نظرمان باید از همین امروز یاد بگیریم چطور با سرما دوست شویم و از آن لذت ببریم.
بالاخره ما هم باید مثل مسئولان یاد بگیریم از هیچ وسیلهی گرمایشی استفاده نکنیم. حتی به قدیم هم باز نگردیم و دور یک چراغنفتی جمع نشویم و خودمان را گرم نکنیم.
باید از همین امروز شروع کنیم. مثلاً وان حمام را پر از یخ کنیم و برویم داخلش. بعد از آن هم یک چای سرد بنوشیم و لذت ببریم. گاهی برای تمرین، داخل یخچال بنشینیم و از هر گرمایی دوری کنیم. برویم چند فیلم از زندگی پنگوئنهای قطب ببینیم و یاد بگیریم آنها چطور در آن سرمای منفی چند درجه دوام میآورند. ما چه چیزمان از پنگوئن که معلوم نیست پرنده است یا خزنده کمتر است؟ تازه آنقدرها هم اوضاعمان بد نیست. میتوانیم زیر سقف خانه این شرایط را تجربه کنیم و لازم نیست مثل آنها روی یخ و برف بخوابیم.
در حال حاضر تنها نگرانیمان این است که اگر این مرحله و خاموشکردن کلیهی وسایل گرمایشی را بگذرانیم، مسئولان باز انتظار دیگری از ما داشته باشند. تابهحال فکر میکردیم فقط با صرفهجویی مشکل حل میشود و مسئولان راضی خواهند شد، الان متوجه شدیم رضایت آنها در عدم مصرف ماست!
کاش به ما میگفتند بعد از گذر از این مرحله باید کدام قفل را باز کنیم و چه کاری انجام ندهیم؟ مصرف آب و برق را هم به صفر برسانیم؟ حتی شاید بتوانیم مصرف منفی داشته باشیم. یعنی خودمان تولید کنیم. بالاخره آدمیزاد تواناییهای زیادی دارد که هنوز کشف نشدهاند. شاید اگر به خودمان فشار بیاوریم بتوانیم برق، گاز و حتی یک سری انرژِیهای نو تولید کنیم.
مسئولان عزیز، درخواست میکنیم کمی به ما زمان بدهید، حتماً کاری میکنیم راضی شوید. فقط اگر امکان دارد برای مدتی خواستههایتان را در همین حد نگه دارید تا ما برسیم برآوردهشان کنیم و بعد بروید سراغ بعدی.
مطمئن باشید بههیچوجه هم فکر نمیکنیم چرا باید باوجود بودن در کشوری که پر از منابع طبیعی نفت و گاز است کاپشن بپوشیم و مصرفمان را صفر کنیم. این حرفها قدیمی شدهاند، باید به جلو نگاه کنیم و حرفهای تازه بزنیم. باید بهروز شویم!



