این کجا و آن کجا؟

راضیه حسینی

«بازنشستگان در ایران تمایلی به بازنشستگی در ۳۰ سال ندارند.»

میرزایی، رئیس صندوق بازنشستگی کشوری گفت: «افراد علاقه دارند تا ۳۵ سال یا بیشتر به کار ادامه دهند، اما چارچوب فعلی این امکان را نمی‌دهند.»

ما ایرانی‌ها به کار زیاد علاقه داریم، اصلاً نمی‌توانیم خودمان را در حالت بیکاری تصور کنیم. دوست نداریم مثل بازنشستگان کشورهای دیگر بنشینیم در خانه و از زندگی لذت ببریم. اصلاً به همین خاطر است که بعد از بازنشستگی هم خیلی‌ها دنبال شغل دیگر می‌روند و در تاکسی‌های اینترنتی کار می‌کنند. دست خودمان نیست، علاقه به کار در وجودمان رخنه کرده است.

می‌دانید، بزرگ‌ترین آرزوی هر ایرانی چیست؟ داشتن خانه؟ ماشین؟ حقوق کافی؟ ازبین‌رفتن گرانی؟ خیر. «کاروشی» بله آرزوی اکثر ایرانی‌ها کاروشی است، یعنی مرگ بر اثر کار زیاد، که متأسفانه ژاپنی‌ها فعلاً آن را به نام خود ثبت کرده‌اند. البته جای نگرانی نیست، با این اوضاعی که پیش می‌رود و تلاش مسئولان برای زیاد کردن سن بازنشستگی، این عنوان را بومی‌سازی می‌کنیم. از فرهنگستان ادب هم تقاضا داریم حتماً فکری برای نام ایرانی آن کنند. پیشنهاد ما «کارمُرد» «مرگانه» یا «کار و مرگ» است.

امیدواریم هرچه زودتر مسئولان فکری اساسی کنند و سن بازنشستگی را از این هم بیشتر کنند. مثلاً ۴۰، ۵۰، ۶۰، اصلاً می‌توانند مثل کارت عروسی‌هایی که پایان باز دارند و نوشته‌اند «تا پاسی از شب» برای بازنشستگی هم بنویسند «تا آخرین نفس» این‌طوری خیال‌مان راحت می‌شود که وقت‌مان به بطالت نمی‌گذرد و می‌توانیم تا جان داریم، کار کنیم.

مسئولان خوب می‌دانند مردم فقط به‌خاطر علاقه به کار، دوست دارند سن بازنشستگی اضافه شود، وگرنه به‌هیچ‌وجه مشکل مالی ندارند و با حقوق بازنشستگی می‌توانند هرجا که دل‌شان خواست بروند و به هر نقطه که دوست داشتند سفر کنند. حتی می‌توانند به سفر خارج از زمین هم فکر کنند.

مریخ، مشتری، زحل، هرجا که تابه‌حال پای بشریت به آن نرسیده است. مردم فقط دنبال کارکردن هستند و این‌که مطمئن شوند برای کشور ارزشمندند؛ می‌توانند به رشد بیشتر آن کمک کنند و قطاری که با سرعت در حال پیشرفت است را سریع‌تر به جلو برانند!

این تنها وجه اشتراک مردم و مسئولان است. هر دو دوست ندارند بازنشست شوند؛  هرچند این کجا و آن کجا؟