برای عمومی کردن خودروهای بدون آلایندگی، تولیدکنندگان سنتی باید بر روی تولید خودروهای باقیمت مقرون به صرفه متمرکز شوند. اما به نظر می رسد حل این چالش در کوتاه مدت غیرممکن باشد.
«بیش از حد گران» این رایج ترین اظهار نظر هنگام بحث درباره خرید خودروی برقی است. میانگین قیمت یک مدل جدید، برای همه مدل ها، از 25000 یورو فراتر رفته است. اما به محض اینکه باتری های با بهره وری بالا را وارد معادله می کنیم، صورتحساب دوباره جهش می کند.
برای یک رنو زوئی بیش از 32000 یورو نیاز است و تفاوت نسخه برقی و حرارتی خودروهای شهری مانند پژو 208 (قبل از یارانه خرید) به نزدیک به 15000 یورو می رسد.
از زمان عرضه آن در مارس 2021، قیمت مدل Dacia Spring، که یک مدل محبوب کمیاب در میان خودروهای برقی است، از 16990 یورو به 20880 یورو افزایش یافته است.
ورود برندهای چینی مانند MG، Great Wall Motors یا BYD که قیمت های بسیار پایین تری نسبت به رقبای اروپایی خود دارند، لازم بود تا این سوال به طور آشکار در مورد توانایی تولید کنندگان بزرگ برای ارائه مدل های کمتر انحصاری جهت ارایه قیمت مناسب مطرح شود.
اما در نهایت این مسئله مشکل جدیدی نیست و همواره در صنعت خودرو موضوع رقابت قیمتی مطرح بوده است؛ ولی در این برهه زمانی چالش حاصل از این موضوع به مانعی در برابر برقی شدن بازار تبدیل شده است، گرانی قیمت توسعه بازار خودروهای برقی را کند کرده است.
اگرچه تولید خودروی با باتری گرانتر است، اما برندهای بزرگ تا حدودی مسئولیت دارند. مشاور بریتانیایی JATO خاطرنشان میکند که بین سالهای 2015 تا 2022، میانگین قیمت یک خودروی الکتریکی از 48942 به 55821 یورو در اروپا افزایش یافته است که تفاوتی 27 درصدی در مقایسه با مدلهای معمولی دارد.
برعکس، در چین قیمت از 66819 به 31829 یورو کاهش یافته است و یک وسیله نقلیه الکتریکی اکنون به طور متوسط 33 درصد ارزان تر از یک خودروی حرارتی است.
مطابق با الزامات دیکته شده توسط مقامات چینی، برندهای محلی مدل هایی را طراحی و تولید کرده اند – نه فقط در اندازه کوچک یا منحصراً شهری – که قادر به رسیدن به سطوح بالای تیراژ هستند.
برعکس، JATO نتیجه میگیرد که «علیرغم برخی پیشرفتها از سال 2020، تولیدکنندگان غربی سودآورترین بخشها را ترجیح دادهاند و موفق به ایجاد پیشنهادی از وسایل نقلیه الکتریکی که نیازهای مصرفکننده را برآورده میکند، نشدهاند.»
منبع: لوموند
