ظرفیت پتاس کشور ۲۰۰ هزار تن میشود
زینب غضنفری
امید کوهی، مدیر مجتمع پتاس خور و بیابانک، با اشاره به بومیسازی فناوری تولید و نقش بخش خصوصی در جهش تولید، از برنامه افزایش ظرفیت سالانه پتاس کشور به ۲۰۰ هزار تن خبر داد.
به گزارش عصر اقتصاد، امیدکوهی مدیر مجتمع پتاس خور و بیابانک، با تشریح مسیر تولید و نقش بخش خصوصی در افزایش ظرفیت، از هدفگذاری تولید ۱۰۰ هزار تن و برنامه رسیدن به ۲۰۰ هزار تن خبر داد.
وی با اشاره به شناسایی استعدادهای پنهان در شرکتهای معدنی گفت: بسیاری از مدیران عامل و اعضای هیئتمدیره شرکتهای خصوصی، خصولتی و دانشبنیان از توانمندی نیروهای خود اطلاع ندارند؛ اجرای برنامههای استعدادسنجی میتواند این ظرفیتها را به فرصتهای تازه برای افزایش بهرهوری تبدیل کند.
بومیسازی فناوری پتاسگذار از انحصار آلمانیها به سوی خودکفایی صنعتی و تغییر الگوی تولید در معادن کشور
وی افزود: در فرایند شناسایی استعدادها، با افرادی روبهرو شدهایم که رتبه نخست را به دست آوردهاند، اما مدیران مجموعه حتی از جایگاه و توانایی آنها اطلاع نداشتهاند. معرفی این نیروها به شرکتهای معدنی میتواند زمینه استفاده از ایدههای تازه برای رفع مشکلات فناوری، تحریم و راندمان را فراهم کند.
کشف استعدادهای پنهان در معادن
کوهی با تاکید بر اهمیت منابع انسانی گفت: در حوزه منابع انسانی، استعدادسنجی و شناسایی افراد توانمند سالها در حد شعار باقی مانده بود، اما اکنون این فرایند به مرحله اجرا رسیده است. ایجاد ارتباط میان این نیروها و شرکتهای معدنی میتواند در شرایط تحریم و دشواری تامین مواد اولیه، راهگشا باشد.
وی گفت: برای ساخت برخی تجهیزات، مواد اولیه از چین تامین نمیشود و بسته شدن تنگه هرمز نیز فشارهای تازهای به زنجیره تامین وارد کرده است. در چنین شرایطی، شناسایی افرادی که توان حل مسائل فنی و تامین تجهیزات را دارند، میتواند بخشی از مشکلات مجتمعهای معدنی را برطرف کند.
بومیسازی فناوری و پایان انحصار خارجی
مدیر مجتمع پتاس خور و بیابانک با اشاره به جایگاه این واحد در حوزه یک محصول راهبردی گفت: این مجتمع تنها تولیدکننده پتاس در کشور است. معدن شورابه این مجتمع بزرگترین معدن خاورمیانه و تنها معدن سبز کشور است.
وی افزود: فناوری تولید پتاس در این مجتمع پیش از این در اختیار مهندسان آلمانی بود، اما پس از تشدید تحریمها، آنها ایران را ترک کردند و فناوری را با خود بردند. صنعت پتاس در ایران، مانند سرب، روی، آهن و فولاد شناختهشده نبود و نیروهای ایرانی تجربه کافی در این زمینه نداشتند.
امید کوهی مدیر مجتمع پتاس خور و بیابانک از برنامه افزایش تولید به ۱۰۰ هزار تن و هدفگذاری ۲۰۰ هزار تنی در افق ۱۰ ساله خبر داد
با این حال، اکنون فناوری تولید پتاس در این مجتمع بومی شده و ایران از انحصار خارجی خارج شده است.کوهی ادامه داد : مجتمع آماده است با همکاری بخش خصوصی، کارخانههای تولید پتاس را در مقیاسهای گوناگون از ظرفیت پایین تا ۱۰۰ هزار تن راهاندازی کند. این همکاری میتواند همه مراحل از معدن تا محصول و کارخانه را دربر بگیرد.
افزایش تولید در سایه سرمایه خصوصی
کوهی با اشاره به روند تولید مجتمع گفت: ظرفیت تولید پتاس در سالهای گذشته به ۵۰ هزار و ۶۰ هزار تن رسیده است.
در سال ۱۴۰۳، با وجود محدودیت انرژی، حدود ۵۴ هزار تن تولید شد. در سال ۱۴۰۴، با وجود دو جنگ و افزایش محدودیت انرژی، حدود ۱۲ هزار و ۳۰۰ تن بیشتر از سال ۱۴۰۳ تولید شد.
وی افزود: هدف این مجتمع رسیدن به تولید سالانه ۱۰۰ هزار تن پتاس است. با احداث استخرهای فرآوری شورابه و تولید کارنالیت، ماده خوراک کارخانه تامین میشود و ظرفیت کارخانه ابتدا به ۸۰ هزار تن و سپس به ۱۰۰ هزار تن افزایش خواهد یافت.
وی گفت: مجتمع در شهرستان خور و بیابانک مستقر است و حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ نیروی بومی دارد. همچنین ۳۰۰ تا ۴۰۰ نیروی پیمانکار در بخش ماشینآلات فعالیت میکنند. بیشتر متخصصان و مدیران، از جمله خود من، بومی همین شهرستان هستیم.
چالش برق و افق ۲۰۰ هزار تنی
کوهی درباره شرایط تولید امسال گفت: تولید پتاس بر پایه سال شمسی انجام نمیشود، زیرا کارنالیتگیری، به عنوان ماده اصلی کارخانه، از اواسط مرداد جمعآوری و به کارخانه حمل میشود. کارخانه از اردیبهشت تا ۳۱ تیر برای تعمیرات اساسی و افزایش ظرفیت آماده شد و از ۳۱ تیر تولید تقریبا آغاز شد.وی افزود: مجتمع به حدود چهار مگاوات نیاز دارد، با تامین برق و اجرای برنامههای پیشبینیشده، تولید امسال از ۶۰ هزار تن عبور کند.
محدودیتهای انرژی و برق؛ گلوگاه جدیدی که میتواند مسیر رسیدن به ظرفیت ۲۰۰ هزار تنی پتاس را با چالش مواجه کند
کوهی از برنامهریزی برای استفاده از شورابههای موجود در کشور خبر داد و گفت: هدف نهایی، رساندن ظرفیت تولید پتاس کشور به ۲۰۰ هزار تن است. این برنامه در مرحله نهایی و تصویب قرار دارد و برای آن افق ۱۰ ساله در نظر گرفته شده است. اگر محدودیتها نبود، رسیدن به این ظرفیت در چهار تا پنج سال امکانپذیر بود.
وی گفت: معدن باید جایگزین نفت شود و مجتمع پتاس خور و بیابانک میتواند الگویی برای همکاری دولت و بخش خصوصی باشد. در این مدل، مالکیت زمین، معدن و صنایع معدنی به بخش خصوصی واگذار نمیشود، بلکه راهبری یا سرمایهگذاری به بخش خصوصی سپرده میشود.
ساختار دولتی بیشتر نظارتی است، در حالی که بخش خصوصی ساختار تولیدی و آزادی عمل بیشتری دارد. تجربه این مجتمع نشان داده است هر جا کار به بخش خصوصی سپرده شده، امکان پیشرفت و عبور از بحران افزایش یافته است.
