عکس سی و هفتم
راضیه حسینی
مترو و اتوبوس در تهران تا کی رایگان است؟
«خدمات مترو و اتوبوسهای BRT تهران صبح شنبه در حالی رایگان بود که بر اساس مصوبه شورای شهر، خدمات رایگان این دو مد ناوگان حملونقلی تا ۱۹ تیر اعلام شده بود.»
سخت نگیرید. حالا که پیشآمده است بگذارید ببینیم تا کی ادامه خواهد داشت.
این اتفاق من را یاد گذشته و عصر غیردیجیتال انداخت. انگار رایگان شدن بعد از مهلت مشخص، یک چیزی شبیه به عکس سی و هفتم است. زمان ما و وقتی هنوز دوربین دیجیتال سر کار نیامده بود و کارمان با حلقه فیلمهای سی و ششتایی یا کمتر راه میافتاد، عشقمان این بود که آخر حلقهی فیلم، اهرم چرخاندن، گیر نکند و بتوانیم یکی دوتای دیگر بگیریم.
این عکسهای آخری برایمان حکم برندهشدن در قرعهکشی بانک را داشت، آنقدر ذوقمان زیاد میشد که هول میکردیم و عکسها را کج و لوچ میگرفتیم و نصف سروکلهی حضار را قطع میکردیم. حالا بگذریم که همان عکسها الان برای خودش یک اثر هنری بهحساب میآیند و اگر آنها را نگه میداشتیم، میتوانستیم یک آرتیست با سبک هنری خاص شویم!
این ادامهی رایگان شدن مترو و اتوبوس هم ما را یاد همان عکس سی و هفتم میاندازد. به نظرم صدایش را درنیاورید و بگذارید تا وقتی اهرم کار میکند، ادامه پیدا کند. اینطوری جذابتر هم میشود. مردم حس میکنند یک چیزی به دست آوردهاند و برای یکبار هم که شده پول توی جیبشان، هرچند کم، سر جایش مانده است.
درست است که آنقدر بهعناوینمختلف پول از دست و جیب میرود که این یکی بهحساب نمیآید، ولی باز هم شما صدایش را در نیاورید. بگذارید این ذوق الکی، این اسم رایگان بودن بماند. شاید مردم بتوانند برای لحظهای مثل قدیم و پشت همان دوربینهای بیهوش و آنالوگ، ذوق کنند. کیف کنند و لبخند بزنند. لبخندهایی که هیچوقت ثبت نشدند و فقط خاطرهشان ماند.
شاید حالا هم وقتی روی صندلی مترو یا اتوبوس نشستند، برای یکلحظه لبخند بزنند. برای یکلحظه آرام بگیرند و بعد از آن دوباره بروند، یا بدوند پی زندگی، و بهدستآوردن یکلحظه آرامش!
