دنیای واقعی ما و واقعیت در دنیای مسئولان (طنز)

راضیه حسینی

افزایش ۳۰ تا ۷۰ درصدی قیمت نزدیک به واقعیت است.»

واقعیت در کشور ما دو معنی متفاوت دارد. اولین معنی مربوط به مردم است. برای ما هر آن‌چه که اتفاق می‌افتد واقعی است و باید همان‌طور نچرال بماند.

مثلاً وقتی قیمت گوشت و مرغ با پول توی جیب‌مان هیچ تناسبی ندارد، نباید تلاشی برای نزدیک کردن این دو به هم کرد، باید گذاشت طبیعت کار خودش را انجام دهد و معده‌مان بالاخره یک راهی برای پر کردن خودش پیدا کند.

در زندگی ما مردم معمولی، تغییر واقعیت جایگاهی ندارد. اگر حقوق کارگران کفاف یک هفته از ماه را هم نمی‌دهد، نباید مدام جلسه و کارگروه  برای بالا رفتن حقوق برگزارکرد، و سرآخر نتیجه نهایی را به بعد و آینده موکول کرد. باید از همان ابتدا گفت: «واقعیت همین است که می‌بینید. خودتان یک طوری با آن کنار بیایید.

در واقع به نفع‌تان است که عادت کنید. آنهایی که نتوانستند خیلی اذیت شدند. یاد بگیرید نیمه‌ی پر لیوان را ببیند، حتی اگر اصلاً لیوانی وجود نداشته باشد. می‌توانید تصورش کنید. اگر موفق شدید، پس باقی امکانات را هم تصور کنید و از این خیال شیرین لذت ببرید.»

اما معنی این واژه برای مدیران و مسئولان متفاوت است. واقعیت آن چیزی که است که ساخته می‌شود. هر نوع، رنگ و سایزی که دل‌شان بخواهد. فقط کافی است لب تر کنند و دستور بدهند.

به سرعت سفارش آماده خواهد شد. خوش‌شان نیامد؟ هیچ مشکلی نیست. واقعیت پنجاه، هفتاد و حتی صد درصد می‌تواند تغییر کند.

قیمت‌های خودرو ارزان است و از واقعیت دور؟ کاری ندارد گرانش می‌کنند و به واقعیت نزدیک.

سرعت اینترنت خیلی زیاد است و دور از واقعیت؟ کندش می‌کنند، مماس با واقعیت.

خانه ارزان است و دور از واقعیت؟ گرانش می‌کنند، عین خود واقعیت.

دنیای واقعی ما با واقعیت در دنیای مسئولان خیلی متفاوت است.