از ساقه طلایی تا نان لواش
راضیه حسینی
«تغذیه رایگان مدارس» جایگزین برنامه «شیر مدرسه»
مدیر دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت: «سازمان برنامه‌وبودجه نام برنامه شیر مدارس را به «تغذیه رایگان مدارس» تغییر داده است. افزایش مرتب قیمت شیر از چالش‌های اجرای برنامه شیر مدارس است.
اولویت برنامه تغذیه رایگان در مدارس همچنان شیر است؛ اما اجازه داده شده تا سقف ۳۰ درصد از سایر اقلام غذایی استفاده کنند. این اقلام غذایی شامل نان‌های مغذی، خرما و بیسکویت سبوس‌دار و غیره هستند.»
این تلاش در نوع خود ستودنی است. همین که بالاخره می‌خواهید یک چیزی به بچه‌ها بدهید تا گرسنه نمانند جای تقدیر و تشکر دارد، البته می‌دانیم که این برنامه هم ممکن است مانند سایر برنامه‌ها با چالش‌هایی مواجه شود.
مثلاً این‌که اگر منظورتان از بیسکویت سبوس‌دار همان ساقه طلایی خودمان است، اجازه دهید این بار دندان اسب پیش‌کشی را بشمریم. بچه‌ها با گرفتن این تغذیه‌ی رایگان مجبور می‌شوند به‌صورت غیررایگان از بوفه آب و آب‌میوه و… بگیرند تا فقط این بیابان فشرده و بسته‌بندی شده را قورت بدهند. اصلاً خودش به یک چالش تبدیل می‌شود، و تا زنگ آخر باید دنبال حل آن باشند.
هیچ بعید نیست همین بیسکویت هم چند صباح دیگر گران، و از برنامه‌ی تغذیه خارج شود. شاید صبح به صبح یک‌کف‌دست نان لواش به بچه‌ها برسد و بار «تغذیه رایگان مدارس» را به دوش بکشد.
البته از آن‌جایی که معلوم نیست نان تا چه زمانی همین قیمت باقی خواهد ماند، بهتر است برای آن هم جایگزینی پیدا کنید.
همین آب‌سردکن‌های مدارس را تعمیر کنید و هر روز به بچه‌ها یک لیوان آب رایگان بدهید. می‌دانیم تعمیر آب‌سردکن هم هزینه می‌خواهد. اصلاً مهم نیست. می‌توانید بگویید برای سلامت بیشتر آینده‌سازان مملکت، آب سرد را حذف، و به جایش آب دمای محیط برای‌شان فراهم کرده‌اید.
حتماً از بچه‌ها بخواهید خودشان بروند درباره‌ی خواص این آب تحقیق کنند، پوسترهایی پرینت بگیرند و در کلاس و راهروهای مدرسه نصب کنند.
بالاخره این هم یک نوعی از تغذیه‌ی رایگان است. تازه کلی هم خواص دارد و از چاقی و اضافه‌وزن جلوگیری می‌کند. ارزان هم درمی‌آید و لازم نیست مسئولان پولی خرج کنند.
البته متأسفانه در برخی مدارس، در مناطق دورافتاده و محروم، برای همین آب دمای محیط و ارزان باید کلی هزینه کرد. اصلاً آب در خانه‌شان هم نیست چه رسد به مدارس. باید بروند دم رودخانه و طرح دوستی با گاندوها بریزند، تا بتوانند کمی آب بردارند. می‌دانید که گاندوها کمی زبان‌نفهم هستند و به همین خاطر گاهی دست دوستی‌شان را از جا درمی‌آورند و می‌خورند.
می‌دانیم این موضوعات پیش‌پاافتاده ربطی به مسئولان ندارد. مسئولان همین که به تغذیه‌ی مدارس توجه کرده‌اند، کافی است. حالا این‌که دانش‌آموزان در برخی مناطق اصلاً مدرسه‌ای ندارند، تا در آن تغذیه‌ی رایگان دریافت کنند، بحثی است جدا که در این مقال و گویا کلاً در هیچ مقالی نمی‌گنجد!
