روایتی تلخ از باج خواهی روابط عمومی یک بانک خصوصی

علی پاکزاد

این اتفاق دوبار رخ داد و اکر امروز آنرا نقل می کنم قبل از بیانش با چند نفری از مدیران روابط عمومی مشورت کردم، که شاید به این نتیجه برسم که برداشتم غلط بوده و این روایت را مکتوب نکنم، ولی متوجه شدم این عزیزان بیش از من نگران این روند هستند و در عین حال که گلایه های متقابلی هم داشتند که به آن می پردازم. ایشان رفتاری که در ادامه نقل می کنم را به شدتی بیش از من نقد کرده و موهون دانستند.

البته از بانکی که کارشناس محترم روابط عمومی آن مرتکب رفتار مورد نقد من شده، نامی نمی برم، به امید اصلاح رفتار و پرهیز از آسیب زدن به افرادی که شاید در این جریان تنها مجری فرمان بوده اند.

و اما روایتی تلخ از یک باج خواهی، در هفته های اخیر دوبار در نقد رفتار کلان حاکم بر نظام بانکی به خصوص رویکرد بانکهای خصوصی در ارتباط با بخش تولید و الزامات حمایتی بخش مولد در صفحه اول روزنامه مطالبی منتشر کردیم و در عین شگفتی بلافاصله بعد از انتشار، رابط خبری روابط عمومی یکی از بانک های خصوصی با همکار واحد بازرگانی روزنامه تماس گرفته و ضمن گلایه از مطلب منتشرشده، همکار ما را تهدید به قطع همکاری های بازرگانی با روزنامه کرد!

بار اول پس از مراجعه همکار روزنامه به شخص بنده به عنوان مدیرمسئول با احترام، توضیحاتی را مطرح و درخواست کردم به صورت غیررسمی (از همان طریقی که تهدید شده بودیم) مراتب به کارشناس فوق منعکس شود.

اما بار دوم وقتی که در پی انتشار مطلب «تولید، قربانی بانکهای خصوصی» با تماس و تهدید کارشناس فوق مواجه شدم تصمیم به نگارش این سطور گرفتم،به این امید که شاید باعث توقف این نوع رفتار شود.

زیرا معتقدم وظیفه رسانه نقد و طرح دغدغه هاست که صد البته با تهمت و افترا مرز ملموسی دارد و از سوی دیگر هیچ نهادی این حق را ندارد که به واسطه همکاری تبلیغاتی که با یک رسانه دارد خود را محق بداند تا مانع طرح مطالب، حتی مطالب نقادانه شود و این اصلی شناخته شده در ادبیات جاری رسانه و روابط عمومی است.

اما اگر فردی خارج از این چهارچوب رفتار کند در عمل خود را در معرض اتهام به دو خطا قرار می دهد اول قبول مسئولیتی که سواد آنرا نداشته و دوم انتفاع از محل نقدی که مطرح شده است.

فارغ از این رفتار سخیف برای حفظ بیطرفی نقدی متقابل را هم مطرح کنم که آیینه چنین رفتاری است.

وقتی با اساتید روابط عمومی موضوع را مطرح کردم ایشان ضمن نقد رفتاری که روایت شد، گله مند بودند از باج خواهی‌های متقابل که از سوی برخی خبرنگار نماها و باج نیوزها شاهد بوده اند.

خلاصه کلام همانطور که انتظار می رود رفتار روابط عمومی در مقابل محتوای تولیدی رسانه به دور از هر نوع باج خواهی باشد، باج خواهی فردی که خود را از اصحاب رسانه می داند نیز برای عدم انتشار یا پرداختن به موضوعی خاص سخیف است و باید به شدت با آن برخورد شود.

به هر شکل قصد از نگارش این سطور اعتراض به رفتاری غلط در فضای رسانه و ارتباطات کشور بود و بیان عیان یک آسیب که مدتهاست رخ می دهد ولی کمتر به آن پرداخته می‌شود، به امید زمانی که دیگر شاهد چنین برخوردهایی در فضای رسانه ای و ارتباطات کشور نباشیم.