راضیه حسینی
«افت فاحش سرعت اینترنت همچنان ادامه دارد.»
«درحالیکه سخنگوی دولت ادعا میکند «خواهان بهبود کیفیت اینترنت هستیم» سرعت اینترنت در یک هفته اخیر بهشدت سقوط کرده و حتی در لحظاتی کاملاً قطع میشود.»
رابطهی ما و اینترنت یکجورهایی لانگ دیستنس است. هیچوقت نمیتوانیم از نزدیک یکدیگر را ببینیم. وقتی ما هستیم اینترنت نیست و وقتی ما نیستیم او هست.
مثلاً بهمحض اینکه سرمان را روی بالش میگذاریم، مطمئنیم اینترنت وصل میشود، یا حتی وقتی برای دقایقی به سرویس بهداشتی میرویم، اینترنت با بهترین سرعت و کیفیت وارد میشود. شاید هم تصور میکنیم که اینطور است.
نمیدانیم چرا با ما لج است؟ هر چه از خاطرات گذشته برایش میگوییم. سرعت قدیم و نزدیک بودنمان به همدیگر را به یادش میآوریم، حتی به زمان پدربزرگ و مادربزرگش میرویم. همان روزها و شبهای یاهو مسنجر و اینترنتهای کارتی، فایدهای ندارد. برایش تعریف کردیم و گفتیم آن روزها یک صفای دیگری داشت.
روزگار کامپیوترهایی به قاعدهی ماشین لباسشویی. روزگاری که برای وصلشدن به اینترنت باید صدای یک تیرکس گرسنه را تحمل میکردی، ولی باز میارزید. باز رابطهها خیلی نزدیک و خودمانی بود. وصل که میشدی دیگر همه چیز حل میشد.
اما الان لپتاپ به قاعدهی پر شاپرک داریم، صدای وصلشدن فقط سکوتی طولانی است و نهتنها تی رکس، بلکه از یک مارمولک هم خبری نیست، اما در نهایت آن چیزی که باید باشد نیست.
چند باری سعی کردیم از تکنیک غافلگیری استفاده کنیم. سیستم خوابمان را برعکس کردیم، در سرویس هم با خودمان موبایل و لپتاپ بردیم، ولی فایدهای نداشت. دیگر کمکم حس میکنیم رابطهمان از اول هم یکطرفه بود. اصلاً اینترنت هیچ علاقهای به ما ندارد و فقط این ما هستیم که دراینرابطه و علاقهی یکطرفه گیر کردهایم.
باید بپذیریم اینترنت از همان اول هم ما را نمیخواست، وگرنه چه دلیلی دارد باوجود خواستهی مسئولان برای بهبود کیفیت، باز هم اصرار بر بیکیفیتی داشته باشد؟ معلوم است که فقط و فقط خودش دوست ندارد با ما باشد، بیچاره مسئولان هم هرچه پادرمیانی میکنند و ریش گرو میگذارند فایدهای ندارد.
میدانیم مشکل اینترنت است. هوایی شده است و میخواهد برود. هر چه هم برایش میخوانیم: «نروووو…. تو که میدونی کم میشم… تو که میدونی کم میشی… تو که میدونی هم آغوش غم میشی… نرووو آه نرووو.» فایده ندارد. مقصر اصلی خودش است و میخواهد بیخودی بیندازد گردن مسئولان مظلوم و بیتقصیر!







